ફ્લેશબેક

મિત્રો,
Gujarati.pratilipi.com પર હાલ 1લઈ ફેબ્રુઆરી થી ” સિક્રેટ સુપરસ્ટાર કોન્ટેસ્ટ ” શરૂ થયેલ છે .
આમાં મારી પાંચ કૃતિઓ મોકલેલ છે .
2015 પહેલા ની મારી કૃતિઓ નો ફરી એક વાર રસાસ્વાદ માણવા આપ નીચે જણાવેલી લિંક પર આવશો .
1. https://gujarati.pratilipi.com/story/ચાલો-તમને-શિયાળો-પાઠવું-છું-SfqlAZP0sHgw
2. https://gujarati.pratilipi.com/story/મારામાં-મીરાં-તારામાં-રાધા-sLZUrqoxyXFW
3. https://gujarati.pratilipi.com/story/સખળ-ડખળ-ZyMnikfj5C62
4.https://gujarati.pratilipi.com/story/અ-લેટર-ટૂ-લોર્ડ-ક્રિશ્ના-iq4ePvMTj4Vn
5. https://gujarati.pratilipi.com/story/સિમ્પલ-લાઈફના-કેટલાક-કોમ્પ્લીકેશન્સ-DE7UXOAzOtJp

Advertisements

થોડું જીવી લઉં

રઘુ,
હું જાઉં છું . તારી નજર મારા મોબાઇલ તરફ ગઈ . કબાટ ની ચાવી સાથે મારા પર્સ તરફ પણ …તું બધું ફંફોસે છે . પણ ફક્ત એટીએમ ની છેલ્લી 5000ની સ્લીપ અને અકબંધ બેલેન્સ જોઇને તું મારા ભાઈએ ફોન કરી રહ્યો છે ત્યારે હું ટ્રેન માં છું …
બસ તેં મારી કોઈ વાતને ગંભીરતાથી નથી લીધી . મારો વાંક એટલો જ કે હું સાવ ક્ષુલ્લક વાતોની માંગણી કરતી અને તું હંસી કાઢે . હું કહું તે તો ન જ કરવું એ તારો વણલખ્યો નિયમ ..બહાર જતી વખતે કશું કહેવું નહિ પણ મારે તને કહેવાનું …
દીકરી ઓસ્ટ્રેલિયા ગઇ ત્યાર પછી નું એકલાપણુ તને સમજાયું નહીં . મેં મારી તમામ તકલીફ તને કહી પણ તે કશું ગંભીરતાથી ના લીધું .
પોશ એરિયા નું પંદરમાં માળ નું પેન્ટ હાઉસ અને એ 1500 સકવેરફીટ માં આખો દિવસ હું એકલી . સામેના પેન્ટહાઉસ વાળા પટેલભાઈ કાયમ માટે અમેરિકા જતા રહ્યા .અને ભાડે પણ નહોતા આપવાના . બસ કામવાળા કમળા બેન આવે એ જ વસ્તી . નીચે ના ફ્લોર પર જવાની તારી મનાઈ હતી .હું ઘરની બહાર જવાના બહાના શોધતી …અરે ગાયને રોટલી ખવડાવવા જેવા . કોક મળે અને બે ઘડી વાત થાય .. તારા બધા સમય ઘડિયાળને કાંટે સાચવતા હું ક્યારે મશીન બનતી ગઈ ખબર ના રહી . મને અંદરખાને જીવવા પર જ અભાવ થવા માંડ્યો .હું રીતસર જાત સાથે ઝઝૂમતી રહેતી .મારા સંગીત અને કવિતાનો શોખ ક્યારે લુપ્ત થઈ ગયો એ પણ ખબર ના રહી .
હું રોબોટ હતી .. મેં જુદા રૂમમાં સુવાનું શરૂ કર્યું અને મારી ઈચ્છા ને થોડું માન આપવાનું .. તારો અભિપ્રાય લેવાનું છોડવા માંડ્યું …જરૂરી લાગે મને તો જ પૂછતી .
તું હવે મને ટોકી નહોતો શકતો કેમકે સામે મારાં જવાબ તૈયાર રહેતા અને દલીલમાં સત્ય ..
એક સ્ત્રી જેણે પોતાનું તન મન ધન જે ઘર માટે સીંચી દીધું એના પર એનો જ અધિકાર અને અસ્તિત્વને અવગણવામાં આવતું ..
બહુ વિચાર્યું અને નકકી કર્યું કે કશું લેવું નહીં . તારી સજા એ જ કે હું કશું લીધા વગર જ જતી રહું .
જ્યાં સુધી દુઃખ ના દિવસ હતા તારી સાથે રહી કેમ કે મંગલફેરા વખતે આપેલું વચન મને યાદ હતું .. પણ હવે તો સ્થિતિ સારી થઈ ગઈ અને બધું સારું થવા લાગ્યું .
આ એકાંતમાં મેં જીવનની ખાતાવહી ખોલીને જોયું .55 વર્ષમાં હું મારા માટે કેટલો સમય જીવી???
ખબર નહીં કેટલા વર્ષ જીવીશ??? તારી સાથે મશીન બનીને નહી પણ હું હવે હું તરીકે જીવવા માંગતી હતી . થોડા થોડા ખુશીઓના છીપલાં વીણવા , પતંગિયા ને ઉડતા જોવા , નદીકિનારે પગ પાણીમાં બોળી ને બેસવું , રસ્તા પર પાણીપુરી ખાવી , રાત્રે વહેલા સૂઈને સવારે સૂર્યોદય જોવા મોર્નિંગ વોક કરવી ….બસ આવું બધું ઘણું જે મેં વિચારેલું પણ કરી ન શકી …
તેં ધાર્યું નહીં હોય પણ મને પણ એક જ વાર મનુષ્ય જન્મ મળ્યો છે . બસ હવે થોડું જીવી લેવું છે ….
—-આજ સવારની ચા સુધીની તારી હમસફર …

રોલમોડલ

ભારત દેશ માં દીકરી માટેના અભિયાન શક્તિશાળી બની ગયા છે .દરેક દીકરી માટે કોઈ રોલ મોડલ હોય છે . દીકરી જ્યારે કોઈ ટોચની સિદ્ધિ હાંસલ કરે ત્યારે તેમાં માં નો ફાળો છે એમ અવશ્ય કહે છે ..
તો મારો સવાલ માત્ર એ છે કે એક દીકરી પોતાની ગૃહિણી માં ને કેમ રોલ મોડલ નથી માનતી??
એ જે કહેતી નથી એ જ એનું કારણ છે . સમજે પણ કહે નહીં . નારીવાદી ચળવળની આહલેક જગાવતી સ્ત્રીનો તેની માં માં અભાવ છે . તેની માં નિભાવે છે અને પોતાના માટે તો અભાવમાં ચલાવે છે .પોતાના આરોગ્યને પણ ગણકારતી નથી ..ચાહે તે કામકાજી મહિલા હોય કે ગૃહિણી હોય . હંમેશા પોતાના પતિની સલાહ પ્રમાણે ચાલતી , દરેક વાતમાં એનું અનુમોદન માંગતી ..
એટલે એને એવું જીવન નથી જીવવું હોતું .
હા, ક્યારેક બળવાખોર માં પણ હોય પણ ત્યારે છૂટાછેડા માં પણ પરિણામ આવે અને કલહ કંકાસ દેખાય . પોતાના હક્ક માટે લડતી માં તો કદાચ નથી સમજાતી …
આપણા સમાજ માં સ્ત્રી ને પોતાના તરફ માન ની નજરે જોવાની કેળવણી ભાગ્યેજ આપવામાં આવે છે .ત્યાગ એ જ આદર્શ ભાવના જે સમાજ માં અનિવાર્ય રૂપે સ્વીકાર્ય બને છે .દીકરી એક સંતાન નથી માત્ર દીકરી છે , પારકી અમાનત .
જો કોઈ માતાપિતાએ પોતાની દીકરીને દુઃખી કરતા સાસરિયા ને ત્યાંથી દીકરીને પોતાના ઘેર પાછી લાવીને તેને પહેલાં જેટલું જ માન સન્માન સાથે પુનઃ સ્થાપિત કરી હોત અને એવા ઘર માં કોઈ સમાજના બીજા બાપે પોતાની દીકરી વળાવવાનો ઇન્કાર કરી દીધો હોત તો સ્ત્રી પર જુલમ ગુજારવાની કોઈ હિમ્મત ના કરી શકે.
એક માં દીકરીની માર્ગદર્શક બની છે તો હવે દીકરીની સમય આવી ગયો છે કે તે બીજે રોલમોડલ શોધવાનો બદલે પોતાની માં ને યોગ્ય સ્થાન અપાવી પોતે રોલમોડલ બની જાય…

રત્ન કણિકા

મેં જિંદગીકા સાથ નિભાતા ચલા ગયા …..

યે જીવન હૈ ઇસ જીવનકા યહી હૈ યહી હૈ યહી રંગરૂપ ….

ક્યારેક આ બધા ગીતો આપણા જીવન માં બેકગ્રાઉન્ડમાં વાગતા હોય એવું લાગે , કોઈ ફિલ્મની કથા આપણા જીવનમાંથી પ્રેરણા લઈને બની હોય એવું પણ લાગે …

પણ એવું યોગાનુયોગે થયેલું હોય છે. એ વખતે આપણે સ્વ મુલ્યાંકન કરતા હોઈએ છીએ અને એક પ્રમાણ શોધીએ છીએ આપણા કર્મોને સત્યાપિત કરવાનું …આપણે જીતી ગયા હોઈએ તો આવી જરૂર લાગતી નથી . કદાચ એવું પણ હોય કે આપણી જીતવાની રીત ખોટી હોય . પણ આવું ત્યારે જ શોધીએ જ્યારે આપણે હારીએ. અને મજાની વાત એ છે કે જવલ્લે જ એવું બને કે આપણે સ્વીકારીએ કે હાર માટે જવાબદાર આપણે સ્વયં છીએ .. આપણી હાર માટે જવાબદાર આપણી નજરમાં બીજા લોકો, પરિસ્થિતિ, દુશ્મનો( લગભગ તો જે આપણી સાથે સહમત ના હોય એ બધા), નસીબ અને ભગવાન ….

Go inside yourself , you will find almost all reasons of your tensions along with their solutions too ….

થોડો પ્રયત્ન કરજો … જીવન પ્રવાસ જેવું લાગશે …

 

શ્રદ્ધાંજલિ જીવનની શ્રદ્ધાને

ક્ષણ સમીપ છે. જિંદગી ના અંતની અને મૃત્યુ ની પ્રાપ્તિ ની …એક આખે આખી વ્યક્તિ માટે એક હકીકત અનુભવાય કે હવે એના ઘર નો દરવાજો એ ક્યારેય નહીં ખોલે અને સ્મિત નહીં કરે , આવકાર નહીં આપે . એના ફોન નહીં આવે , ફેસબુક પર એની બર્થ ડે પર નોટિફિકેશન જોઈ ફોન નહિ કરી શકું . એક આખે આખી વ્યક્તિ જીવન માંથી ભૂંસાઇ જાય છે , એના અવાજ મૂક બની જાય છે , એક સ્મિતની સ્મૃતિ બધા માટે રુદન નું કારણ બને છે , એક રુદન જે શ્વાસ સાથે થંભી ગયું , એક અભીપ્સા જે કહી ના શકાઈ . થોડું જીવન સમજાયું અને મૃત્યુ પણ …

એક શૂન્યાવકાશ જે સમય પણ ભરી નહીં શકે કેમકે લાગણીના નાજુક તંતુ થી વણાયેલું પોત હતું એ  .

મન ઘણું બધું સમજી ગયું પણ સમજાવી ના શક્યું અને નહીં કહે …

સાર એટલો જ કે વ્યક્તિ જ્યારે જીવંત હોય ત્યારે એને ક્યારેય પોતાના કોઈ કર્મ થકી દુઃખી ના કરો . એના હાસ્યનું કારણ ના બની શકો તો કંઈ નહીં એના રુદન નું કારણ ક્યારેય ન બનો … ખબર નહીં ક્યારે એ અલવિદા લઈ લે અને આપણને પશ્ચાતાપ ની મોકો પણ ના મળે …

એક મૃત્યુ સાથે સંઘર્ષ કરતા કરતા હસ્તે મુખે જીવન જીવી ગયેલી અને જીતી ગયેલી મારી નાની બહેન કરતા વધારે સખી ….

મારી જ્યોતિને શ્રદ્ધાંજલિ ….

..ફરી મળીશ …..

વર્ષોના વાયરા ની ગતિ તો સૌથી તેજ હોય છે અને પરિવર્તન તો પ્રકૃતિનો અફર નિયમ ..ક્યારેક લાગે છે ફક્ત નામ નથી બદલાયું બાકી તો બધું જ બદલાતું રહે છે સમય ની સાથે તાલ મેળવતા અને મેળવવા માટે .. નદી જયારે ઉદગમ પર હોય ત્યારે ખુબ અવાજ કરે અને ઝડપ પણ કેટલી પણ જયારે સમુદ્ર પાસે જાય ત્યારે ઊંડાણ વધે અને ગતિનો ઠહરાવ લગભગ સ્થિરતા જેવો લાગે છે ..
આજે યુવાની ને ટકાવી રાખતા બધા જ પ્રયત્નો નું એક આગવું બજાર છે ..તમારો દેખાવ અને સ્ફૂર્તિ બધું જ અડીખમ રાખે એવો દાવો કરતુ પણ તોય શરીર ની પ્રકૃતિ તો કોઈ જાહેરખબર થી ભરમાતી નથી ..ધીરે ધીરે ઉંમર વધવા માંડે એમ ઘણો બધો આંતરિક બદલાવ જે કદાચ મહેસુસ ના પણ થાય એવો થતો જ રહે છે …
પહેલા વિચારતી કે મારી ભીતર તો વિચારોનો સમુદ્ર ભરેલો છે … અને ઠાલવ્યા કરતી ..જીવનના અનુભવો હતા તે જાણે ખૂટતા જ નહોતા ..પણ એક સત્ય ની ઝાંખી થઇ કે તમે તમારી કોઈ પણ કળા જે તમારી ભીતર હોય એ જયારે સ્વસ્થ મન હોય ત્યારે જ બહેતર વ્યક્ત કરી શકો છો અને સ્વસ્થ મન માટે જરૂરી છે કે તમારા શારીરિક ,આર્થિક ,સામાજિક બધાજ સંજોગો સકારાત્મક હોય ..
અને અનુભવે એ પણ કહ્યું કે જયારે સંજોગો સકારત્મક ના હોય ત્યારે જ ખરેખરી જિંદગી જીવાતી હોય છે જ્યાં કાલ્પનિક દુનિયા થી પરે જિંદગી જીવાતી હોય છે અને એમાં આપણે કદાચ પોતાની શક્તિઓ થી પરિચિત પણ થઇ શકીએ છીએ અને એમ પણ બને કે આપણી જાણ બહાર આપણે આપણો એક નવો પરિચય કરી લઈએ !!!!
હા …મારુ લખવાનું ઘણું ઓછું થઇ ગયું છે હમણાં હમણાં થી ..પણ હું જિંદગી થી રૂબરૂ થઇ શકી અને એનો અનુભવ એટલે નકરી હકીકત ..ક્યારેક આપણે કોઈ ધર્મના પુસ્તક માં હોય કે ફિલોસોફી ના પુસ્તક માં વાંચ્યું હોય અને યાદ પણ રહ્યું હોય પણ એનો અનુભવ થાય ત્યારે એના માટે કોઈ શબ્દ સૂઝતો જ ના હોય …
એક સત્ય નો સાક્ષાત્કાર થયો કે પોતાની જાત સાથે પ્રામાણિક રહી ને ,કદાચ સાવ એકલા ભલે પડી જવાય પણ પોતાનું કર્મ કરીને અને ધર્મ નિભાવીને ગમે તેટલી લાંબી અને મોટી કસોટી જીતી શકાય અને એનું પરિણામ આપણે ચાહિયે ત્યારે નહિ પણ આપણને જરૂર હોય ત્યારે આવે …
નાનપણ માં એક નાનકડું વાક્ય વાંચેલું ” જયારે બોલાવીએ ત્યારે નહિ પણ જયારે ખરેખર જરૂરિયાત હોય ત્યારે આવીને હાથ ઝાલી લે એ ઈશ્વર …”
“ઈશ્વર હંમેશા આપણી સાથે હોય છે પણ દુઃખમાં એ આપણને ખભે બેસાડી લે છે .”
ના હું ધાર્મિક નથી થઇ ગયી …પણ આ અનુભવ થયો ત્યારે લાગ્યું કે એક પણ દિવસ નિરર્થક નથી હોતો અને આપણા જીવનમાં એક સાર્થક અર્થ ભરી જાય છે ચાહે એ દિવસ આપણે હિસાબે સારો હોય કે ખરાબ ….
એક નાનકડું ઉદાહરણ પણ ગઈકાલ શરદપૂનમ નો દિવસ મને જિંદગી ની ઝાંખી જેવો લાગ્યો જીવનના અટપટા રસ્તા જેવો …
દિવાળીની સાફ સફાઈ કરતા બે ત્રણ તકિયા એનું કવર ફાડીને રૂ નીકળેલી હાલત માં બહાર આવ્યા .. કેટલાક જુના થઇ ગયેલા ..ખૂણામાં પડેલી એક જૂની પણ મારી પસંદની મજબૂત ચાદર હતી તે નીકળી …
જુના તકિયાના કવર લઈને એમાં પેલા રૂ વાળા તકિયા ફરી ભરીને હાથસિલાઇ કરી લીધી , પેલી જૂની ચાદર ની આજુબાજુ થી ના ઘસાયેલા કપડાં માંથી છ એક સરખા કવર સીવી લીધા … ઘરમાં લોટ દળવો પડે એમ હતો .. એક બાજુ બાકી રહેલા ત્રણ કવરનું સિલાઈ કામ ચાલે અને એક બાજુ ઘટી ચાલે .શરદ પૂનમ હતી એટલે સવારે જ વધારાનું દૂધ લઈને ગળ્યું કરીને ફ્રીઝમાં મૂક્યું …સિલાઈ અને ઘંટી નું કામ સાથે પૂરું થયું .પાછળ રહેતી સાફ સફાઈ કરવાનો સમય નહોતો કેમ કે પછી સાંજ માટે જમવાનું બનાવવાનો સમય થઇ જાય … ભજીયા માટે જોયું તો થોડું બેસન ખૂટે એવું હતું …મુખ્ય રસ્તા પરના બંસલ મોલ માં જવું કે પાછળ ના રોડ પાર આવેલા વિનાયક દુકાનમાં ??? દ્વિધામાં અટવાતી પૈસા અને થેલો લઈને ચાલતી નીકળી પડી તાળું મારીને ..તો અધવચ્ચે યાદ આવ્યું કે અરે પેલી બધા જ લોટ મળે છે તે કાકાની ઘંટી તો વચ્ચે આવે છે ને ???!! બસ ત્યાં જઈને બેસન અને ખાવાનો સોડા લીધો … હવે પ્લાન પ્રમાણે કાંદા બટાકાંનાં ભજીયા માટે એ લેવાના હતા ..શાકની લારીઓ પાસે આવી …લીલી છમ મેથી ની ભાજી અને બાજુમાં અમેરિકન મકાઈડોડા દેખાઈ ગયા. બસ એ જ તોલાવી ને એક મકાઈ ડોડો લઈને ઘેર આવી તો ભાજી સાફ કરીને મકાઈ ના ડોડા માંથી દાણા કાઢવાનું કામ વધેલું જ.. દૂધ બહાર કાઢીને પૌંવા પલાળ્યા અને ફટાફટ સ્પીડ માં બેઉ ભજીયા નું ખીરું તૈયાર કરી લીધું … ઘંટી સાફ કરી અને અંદરનો રૂમ પણ સિલાઈ કામ ના પથારા માંથી ચોખ્ખો કર્યો .. ત્યાંતો પતિદેવ હાજર અને પછી દીકરી પણ …ગરમાગરમ ભજીયા અને ચંદ્રને થોડી વાર ધરાવેલ દૂધ પૌંવા … ઉતાવળ માં કામ કરેલું પણ સ્વાદ દર વખત કરતા વધારે હતો અને ખુશી પણ …બાકીના કામ ધીરે ધીરે આટોપ્યા ત્યારે થયું બધું જ કામ થયું અને ધાર્યા કરતા સારું .. કાંદા બટાકા ની જગ્યા એ મેથી અને મકાઈ ના વડા …. જીવન પણ આમ જ આપણને ગૂંચવે છે પણ જયારે આપણે તૈયાર થઈને નીકળીએ ત્યારે એ જ આપણને સુખી બનાવવાના ઓપ્શન પણ આપે છે ..
હવે એ તમારા પર નિર્ભર છે કે તમે શું કરી શકો છો ???
ઘણું બધું કહેવું છે પણ હજી પ્રવાસ ચાલુ છે ..લખવા માટે શબ્દો અને નિરાંત ની શોધમાં છું ..ફરી મળીશ …..

દિલમાં જીવાય એ દોસ્તી

હેય બડી !!! દોસ્ત કેમ છે ???
અરે જેમ બધાએ માં બાપ બેન બધા ના દિવસ રાખ્યા છે એમ એક દોસ્ત નો પણ દિવસ મુકર્રર થઇ ગયો છે કેમ !! પણ અહીં કંઈક ગોટાળો થઇ જાય છે કે કરે છે ખબર નહિ પણ આ દિવસે આપણે શરૂઆત થી આજદિન સુધી ના દોસ્તો સાથે ની ખાટીમીઠી યાદ ને ઓરેન્જની જેમ માણવાને ને બદલે ચ્યુંઈંગમ ની જેમ ચાવ્યા કરીએ છીએ અને આજના દોસ્ત સાથે જ રહીને દોસ્તીદિન ઉજવીએ છીએ। .પણ આ તો એકાંત માં ઉજવવાનો અવસર છે દોસ્ત ..બધે બધું રવિવાર ના દિવસે એક ખૂણા માં બારી પાસે આંખો મીંચીને યાદ કરવાનો અવસર અને અનાયાસ ખડખડાટ હંસી પડવાથી ચુપચાપ આંસુ સરી પડવાનો અવસર કેમ ને !!!
આજ સુધી આપણે આપણા દોસ્તોની વાત કરી પણ એ દોસ્તો માટે આપણે કેવા ??? અને દોસ્તી શબ્દ વિષે આપણી ફિલોસોફી કઈ ??? દોસ્ત એટલે શું ?? એ આપણે આપણી અંદર ઝાંખીને જોયું છે ખરું ?? ઓહ ફરી કન્ફ્યુઝિંગ યાર !!! એટલે કે મિકી સાથે ની મારી દોસ્તી અને નિકી સાથે ની મારી દોસ્તી માં એક ઝીણો ફર્ક … મિકી મારા જેવો અને હું નિકી જેવો થવા ઝંખું ખરો … મિકી મારી નોટ્સ કોપી કરે અને નિકી સાથે પરીક્ષા માં ચોરીઓ કરવાનો સંબંધ …યેસસ્સ આપણે બે વ્યક્તિ પાસે જુદા છીએ અને બે વ્યક્તિ માટે જુદા પણ !!! મિકી મારી પાસે હૈયું ઠાલવે પણ હું અલકા પર વિશ્વાસ કરું એટલે એને જ બધું કહું ..રિયા મારા ગ્રુપમાં નથી પણ સિનેમા જવા માટે પરફેક્ટ મેચ અને કપડાંની પસંદગી પણ સરખી !!!
કેટલા કેટલા રંગ દોસ્તી ના યાર !!!!
મારી વાત કરું ??? હજી સુધી શરમાળ …આંગળીના વેઢે ગણાય એટલું જ લિસ્ટ …અરે એક હાથની જ આંગળીઓ ઓ કે …
કોઈ બે ને જોઉં જાણું સમજવાનો પ્રયત્ન કરું અને યોગ્ય લાગે તો દોસ્તી કરું ..આજ સુધી એવું બન્યું છે કે મારી દોસ્ત પાસેથી અપેક્ષા બહુ ઓછી હોય એટલે ઈગો પ્રોબ્લેમ પણ ઓછા રહ્યા છે ..ઈગોઈસ્ટિક દોસ્ત હોય એનો ઈગો પંપાળું તો નહિ એની વાત સાંભળી જો યોગ્ય ના હોય તો મૌન રહું અને જો ભૂલ હોય તો સોરી કહેવામાં કોઈ સંકોચ નહિ ..જેટલા સંબંધ જાળવી શકું એટલા જ રાખું ..
અને હા ફોન કરવાની ચોર ..ફોન પર જે કામ હોય તે જ ડાયરેક્ટ કરીને ફોન કટ .. વાર્તાઓ સાંભળું ખરી અને બહુ ઓછા કિસ્સા માં કહું …પણ લોકોની વાતો સાંભળતા લોકો વિષે સચોટ અભ્યાસ કરતી થઇ ગયી …
જે સંબંધ બાંધ્યો એને નિભાવવાનો ..હોઈ શકે કે મિકીના પ્રાયોરિટી લિસ્ટ માં હું પહેલા દસ માં ના હોઉં પણ મિકી મારે માટે ટોપ માં હોય ..એ આગ્રહ તો ક્યારેય નથી રાખ્યો કે હું જે સ્થાન આપું તે સામી વ્યક્તિ મને આપતી હોય … પણ વાર્ધક્ય ને ઉંબરે ઉભા રહીને અનુભવ્યું કે આટલાં વર્ષ સુધી જે પતિ પત્ની ના સંબંધ હતા તે વાળ ની સફેદી સાથે દોસ્તીમાં ક્યારે પલટાઈ ગયા સમજ નથી પડતી ..પેલા બધા નામની થોડી થોડી ઝાંખી રોજે રોજ કે ક્યારેક જોવા મળી જાય છે અને હું પણ બે યાર !!! રૂપ જોડે લડતી એમ એમની જોડે બિન્ધાસ્ત લડી લઉં છું ..બાળપણ ની કિટ્ટા બુચ્ચા અને સમોસા ખાવાની જિદ્દ મારુ બાળપણ યાદ કરાવી દે છે .. હવે પતિ પત્ની વચ્ચે શારીરિક આકર્ષણ ધીરે ધીરે ઓગળી રહ્યું છે અને દોસ્તી બેઉની નિખાલસતા થી ઉઘડી રહી છે .

જીવન વય ના પ્રત્યેક તબક્કે સતત બદલાતું રહે છે ..જયારે વય વધે છે ત્યારે અનુભવો વધે છે. પણ શારીરિક અને માનસિક ઘસારો અદ્રશ્ય પણે આપણામાં પગપેસારો કરી ચુક્યો હોય છે .. હવે નિરાંત હોય છે પણ નિરાંતને ભરી ભાદરી કરી શકે એવા જણ ની બડી ની કમી વર્તાય છે ..બધા પાસે સમય ની કમીનું રૂપાળું બહાનું હોય છે સામે વાળાને ઇગ્નોર કરવાનું ..અને હવે તો દોસ્તનું નામ જ ફ્લેશ થાય છે મશીન પર ફોરવર્ડ બનીને …
છેલ્લી પાટલી પર બેસતી મિતાલી ત્યારે તો દોસ્તીને લાયક નહોતી લાગતી પણ આજે સાચી હૂંફ થી એ મળે છે ત્યારે પેલા બધ્ધે બદ્ધાઓ ની કમી પુરી દે છે . પેલી વસુ જેની સાથે ધૂમ મસ્તી કરી છે એ હવે સામે મળે છે તો અજાણ્યા ની જેમ નજર ફેરવી લે છે ..
આજની પેઢી અપેક્ષા અને શરતો ની દોસ્તી કરી જાણે અને ઈગો પણ જલ્દી હર્ટ થાય …બે ચાર મહિના ફોન ના કર્યો હોય તો જાણે શું નું શું વિચારાઈ જાય !!!પણ વર્ષોના વિયોગ પછી મળીએ તો પણ અકબંધ તાજગી સાથે હોય એવી દોસ્તી ફક્ત એક જ વાર થાય અને એ પણ બાળપણ ની …
નીના ,,4-5 વર્ષની વયે યુપી થી આવેલા યુગલની મોટી દીકરી ..મારા થી એક વર્ષ નાની ..છુપન છુપાઈ , કૂકા ,પકડદાવ ,ઘરઘત્તાં એની સાથે રમેલા। .એના કૌટુંબિક સંબંધો ને લીધે બી એસ સી કર્યા પછી યુપી પાછી જતી રહી ..લગ્ન કર્યા ,બે બાળકો પણ થયા ..પતિ વચ્ચે થી વિદાય થયા … મારા પિયર થી ખબર મળતા .. એક દિવસ એણે મને ફોન કર્યો મારા પપ્પા પાસે થી નંબર લઈને ..ત્યારે અમારી ઉંમર 50 વટાવી ચુકેલી .. ક્યારેક થતા એ ફોન કહેતા કે દોસ્તી એવી હોવી જોઈએ કે વર્ષો પછી પણ કોઈને તમારી તલાશ રહે અને તલાશ કરવામાં એક કામિયાબ પણ રહે … એને ઇન્ટરનેટ ના આવડે . પણ દૂર ગયેલા દીકરાને લીધે સ્માર્ટ ફોન લીધો અને વ્હોટ્સ એપ શીખી એટલે તરત મને ફોન કર્યો …મારી પહેલી જ વાત હતી અરે તારો ફોટો મોકલ અને ધીરે ધીરે તારા પપ્પા મમ્મી અને ભાઈબહેનો ના પણ …
દિલમાં જીવાય એ દોસ્તી ,
પૈસામાં ખર્ચાય એ દોસ્તી ,
ઉજાગરા માં અંજાય એ દોસ્તી ,
ઊંઘમાં સપનું બની હજી દેખાય એ દોસ્તી …
આપણે પસંદ કરેલા આ સંબંધની ગરિમા ને જાળવવાની ક્ષમતા પણ આપણા હાથ માં જ હોય છે એટલે દોષ દોસ્તો નો નહીં ક્યાંક આપણો તો નથી ને ???!!!