અંતરયાત્રા

ગઈકાલે નર્મદા પરિક્રમાની પૂર્ણાહુતિ વિશે વાત કરી . એ યાત્રા સાથે સમાંતર એક વૈચારિક યાત્રા પણ કરી . માણસોના માનસ વિશે કંઈક એવું અનુભવ્યું કે બસ એના પર ટિપ્પણી નથી કરવી પણ જણાવવું જરૂર છે . મારા પતિદેવ પાછલાં ચારેક વર્ષથી આ યાત્રા માટે સંગાથ શોધતા અને ગૃહક્ષેત્રે હું મારી જવાબદારી છોડી જઈ નહોતી શકતી . દીકરીના લગ્ન પછી મેં હવે કશે પણ સાથે આવવા સહમતી આપી દીધી .

સરસ મજાના પ્રવાસ પછી ઘેર પરત આવતી વખતે લોકડાઉન કે કોરોના સંક્રમણ નો તો ખ્યાલ પણ ક્યાંથી આવે . અમે સૌ તો ફેબ્રુઆરી 2020ના અંત સુધીમાં જવાનું વિચારતા જ હતા પણ સંચાલકે કહ્યું કે માં નર્મદાના જળને તમારા પૂજાસ્થાનમાં એકાદ મહિનો રાખો તો સારું . અમને એ વાત પણ યોગ્ય લાગી . આપણે આપણી માનવજાત , આ પૃથ્વી અને એક વાયરસનો આતંક બધું ચૂપચાપ બનીને સાક્ષીભાવે જોયા કર્યું . ઘણી વસ્તુઓ સારી પણ બની જ છે . પણ આ મોતના ઓથાર જેવા રોગ થી ગણપતિના દિવસો પછી પૂછપરછ કરતા સાથી પ્રવાસીઓ ટાળતા હતા . હા આ કોઈ મોજશોખ માટે ફરવા નહોતું જવાનું . યાત્રા ઇશ્વરેચ્છા થી થઈ પણ જિંદગીનો મોહ એટલો બધો વધી ગયો કે કોઈ એ વિચારી ના શક્યું કે ભગવાનનું કામ છે અને એક વાર નીકળીએ તો એની સંમતિથી પૂરું પણ થઈ જશે . હવે જ શ્રદ્ધાથી વિચારવાનો સમય હતો .

અમારી યાત્રાની શરૂઆત પણ અજીબ હતી . 4 વાગ્યે પતિએ કહ્યું : રાત્રે 10 વાગ્યાની ઇન્દોર ની બસ માં આપણે જઈ રહ્યા છીએ . સવારે ઇન્દોરથી ઓમકારેશ્વર અને સાંજે ઇન્દોર આવી રાત્રે વડોદરા આવવા બસમાં બેસી જવાનું છે . કોઈ તૈયારીની જરૂર નથી . 9.30 વાગ્યે બસ આવવાની જગ્યાએ રાહ જોતા બેઠા એ બસ 11.30 વાગ્યે સુરતથી આવી . સ્લીપિંગ કોચ હતો એટલે સુઈ ગયા પણ ઊંઘ તૂટ્યા કરે . સવારે આંખ ઉઘડી તો ઉજ્જૈન .અને ત્યાંથી ઇન્દોર . આ બસો નોર્મલ હાઇવે પર ટોલ ટેક્સ બચાવવા નથી દોડતી . અને નાના મોટા વેપારીઓના પારસલ બે ત્રણ જગ્યાએ ઉતાર્યા . દેખાતો નહોતો પણ રસ્તો અંતરિયાળ હતો એટલે બસ સરળતાથી નહોતી ચાલતી . એક આખી ઇકોનોમીએ આ વર્ષે કેટલું વેઠયું હશે એનો અંદાઝ આવી જાય .

ઇન્દોરથી જે મિનીબસ ઓમકારેશ્વર માટે પકડી એના સંચાલકનો વર્તાવ એટલો બધો ખરાબ કે આપણને એની બસમાં જાણે મફતમાં બેસાડતો હોય . એની સામે આપણે ત્યાં તો હવે સરકારી બસમાં પણ આવું ખરાબ વર્તન નથી થતું . ઉતર્યા ત્યારે હાશ થઈ . મોરટકા માં બીજી ફેમિલી ના આવી અને 15 પેસેન્જર ના થયા ત્યાં સુધી ચૂપચાપ બેસી રહેવું પડે . આથી વિપરીત અનુભવ વળતા પ્રવાસમાં થયો . એ કન્ડક્ટર સ્ત્રી પ્રવાસી જો નાના બાળકો સાથે હોય તો એમનો સામાન ઊંચકીને રેક પર ઊંચે મૂકી આવે . પ્રેમાળ વર્તન . એક બીજું મોટું કુટુંબ બસમાં હતું . થોડા કોલેજીયન મોબાઈલ પર જોર જોરથી ગીતો વગાડતા હતા . પેલું કુટુંબ પણ વાતોમાં વ્યસ્ત . એક લાંબા સુમસામ જીવન પછી આ (લોકોના) માસ્ક વગરનો ધબકાર પણ ગમ્યો . જીવતા હોવાનો એહસાસ થયો . બિલકુલ આરામ વગર લગભગ ખાધા પીધા વગરનો એ બે રાત્રી અને એક દિવસ નો પ્રોગ્રામ પ્રાણ ફૂંકી ગયો . ઈશ્વરના અસ્તિત્વમાં શ્રદ્ધા નો એહસાસ આપી ગયો . અને અનુભૂતિ થઈ કે એની ઈચ્છા વગર કશું શક્ય નથી .

નર્મદા પરિક્રમા :17 (પૂર્ણાહુતિ)

નર્મદા પરિક્રમા : 17 (પૂર્ણાહુતિ)
એક વર્ષ થવા આવ્યું એ વાતને જ્યારે મેં મારી નર્મદા પરિક્રમા ને શબ્દોમાં ઢાળી હતી . એનો છેલ્લો અંક એની પૂર્ણાહુતિ .
જ્યારે 15 ફેબ્રુઆરી એ અમે સૌ ઘેર પરત આવ્યા ત્યારે અમારા સંચાલક ભાઈ એ એક સલાહ આપેલી . આટલી લાંબી યાત્રા પછી જે પાંચ સ્થળે થી અમે નર્મદા નદીનું પાણી બોટલમાં લીધેલ એ બોટલને એક મહિના સુધી ઘરના મંદિરમાં રાખશો અને પછી એને ઓમકારેશ્વર મંદિર જઈ વિધિવત મહાદેવજી પર અભિષેક કરશો ત્યારે આ પરિક્રમાની પૂર્ણાહુતિ થશે .
અમે સૌ એ પ્રમાણે કરી મહિના પછી જઈશું એમ વિચારી પોતાના દૈનિક જીવનમાં ગોઠવાઈ ગયા . અને 23 માર્ચ 2020 થી અભૂતપૂર્વ લોકડાઉન અને કોરોના નો સંક્રમણ કાળ શરૂ થયો . આ ઘટનાઓ તો સદી સુધી વિસરાશે નહીં .
લગભગ ગણપતિ ઉત્સવ પછી થોડી રાહત જેવું લાગતા ગ્રુપમાં ઓમકારેશ્વરની વાત ફરી છેડાઈ . પણ વયસ્ક નાગરિકો કોઈને કોઈ બહાના હેઠળ જવાનું ટાળતા હતા . દિવાળી ગઈ . એક વર્ષ પૂરું પણ થઈ ગયું . પેલું નર્મદા નીર ગરમીના લીધે બાષ્પ બની ઓછું થવા માંડ્યું .
આખરે કોઈની રાહ જોયા વગર કે પૂછ્યા વગર અમે બેઉ પતિ પત્ની કોઈ પૂર્વ તૈયારી કર્યા વગર ઇન્દોર જતી ડેઇલી નાઈટ સ્લીપિંગ કોચવાળી બસમાં નીકળી પડ્યા .
આખી રાતની મુસાફરી પછી સવારે ઉજ્જૈન થઈ ઇન્દોર પહોંચી ગયા . સવારે લગભગ સાડા આઠે ત્યાં બાય પાસ હાઈ વે ઉતર્યા . એક ટપરી પર એક કપ ચા પીને સામી બાજુએ થી ઉપડતી ઓમકારેશ્વર જવાની મીની લક્ઝરી બસમાં બેસી ગયા . ત્યાં મોરટકા નામના સ્થળે અમને ઉતારવામાં આવ્યા . અહીં થી એક ટેમ્પામાં બેસીને ઓમકારેશ્વર જવાનું હતું . આખી ગાડી ભરાતા પોણા કલાકે એ ટેમ્પો ઉપડ્યો ત્યારે ઘડિયાળમાં 11 વાગી ચુક્યા હતા .
ઓમકારેશ્વર પહોંચી , સુલભ વ્યવસ્થામાં ફ્રેશ થઈ અમે પોહાનો નાસ્તો કર્યો . બેઉ જણે એક અલાયદી બોટ કરી સામે કાંઠે જઈ સ્નાન કર્યું . પછી પ્રસાદ અને બીલી લઈ એક બ્રાહ્મણ સાથે મંદિરમાં ગયા . ત્યાં આરતી થઈ અને દર્શન ખુલ્યા . બ્રાહ્મણે મંત્રોચ્ચાર સાથે પેલી બોટલના નીરનો અભિષેક કરાવ્યો ત્યારે મન ગદગદ થઈ ગયું . બહાર આવી થોડી બીજી વિધિ કરી . અમે 100 રૂપિયા ઠરાવેલ પણ પછી થોડા વધારે ખુશી થી આપ્યા . મંદિરો બંધ હતા ત્યારે આવા નાના નાના કુટુંબોએ કેટલી વ્યથાઓ ભોગવી હશે એ વિચાર આવતો . ફૂલ વાળા , બોટવાળા , આવા બ્રાહ્મણો . બોટમાં બધે ફરીને મમલેશ્વરના જ્યોતિર્લિંગના પુનઃ દર્શન કર્યા . ત્યાંથી એક નાનકડી દુકાનમાં જમ્યા અને પછી બસ અડ્ડા પહોંચીને તુરત જ ઇન્દોર જતી બસ મળી ગઈ .
સાંજે ઇન્દોર જઈ ચા નાસ્તો અને કંઈક ખાઈશું અને બસ મળશે એમ પરત જઈશું એવું વિચારેલું .
વડોદરા જતી બધી બસો 8 વાગ્યા પહેલા નીકળી જતી હતી . ઘડિયાળ સાડા સાતનો સમય બતાવતી હતી . અમે પાણીની બોટલ લેવા જઈએ ત્યાં સુધીમાં બસ આવીને ટ્રાફિકના કારણે દૂર જઈ ઉભી રહી . હવે જમવાનું વિચારવાનો સમય જ નહોતો . ત્યાં આજુબાજુમાં ગુજરાત જેવી ખાવા કે ચા નાસ્તા ની દુકાન કે રેંકડી પણ નહોતી દેખાતી .
અમે બસમાં ચડી ગયા . નર્મદાનું અભિષેક કરેલો એનું પાણી બોટલમાં હતું તેનાથી તરસ છીપાવી અને ખરીદેલા પ્રસાદ માંથી એક બોક્સમાંથી લાડુ લઈ અમે પતિ પત્ની સ્લીપિંગ કોચ ના કેબિનમાં નિદ્રાધીન થયા . વચ્ચે એક જગ્યાએ બસ રોકાતા મેં રાત્રે ચા પીધી અને મેં છેલ્લી ઘડીએ બેગમાં મુકેલ પારલે જી નું પેકેટ પતિદેવે ખોલ્યું .
સળંગ મુસાફરી બે રાત્રી અને એક દિવસ કરીને શરીર તો થાકયું પણ મન ખૂબ હળવુંફુલ થયું કે ચાલો અમે અમારો સંકલ્પ પૂરો કરી શક્યા એ ભગવાનની ઈચ્છા અને આશીર્વાદ જ છે .
અથ શ્રી નર્મદા પરિક્રમા સમાપ્ત .

આજ ..

આજે ધનતેરસ છે . નેહા બારીએ બેસીને દૂર ક્ષિતિજ તરફ જોઈ રહી છે . આ બારી સુધી ક્ષિતિજના ભૂતકાળથી આજના વર્તમાનની સફર દેખાઈ રહી છે . સુયોગ ઓફિસે ગયા છે . અને ઘરમાં તે એકલી . વિશાળ 5 બેડરૂમ હોલ કિચન ના 22માં માળના આ પેન્ટહાઉસમાં તે સાવ એકલી પડી ગઈ છે .

દસ વર્ષ પહેલાં આ પોશ એરિયાના આલીશાન પેન્ટહાઉસમાં રહેવા આવ્યા ત્યારે તે તેમના સંતાનોને અને પતિને આ ઘર બહુ ગમી ગયેલું . કાર હતી અને બાળકોની સ્કૂલબસ પણ હતી . દરેકને પોતાનો અલાયદો રૂમ અને પૂજારૂમ હતો . નેહા એ છ મહિના પછી પોતાના સાસુ સસરાને અહીં રહેવા લઈ આવવા કહ્યું . સુયોગે કહ્યું ઠીક છે , દિવાળીએ જઈશું ત્યારે કહીશું બસ . દીપ બારમાં ધોરણમાં આવી ગયેલો અને સ્નેહ દસમા ધોરણમાં . બેઉ પોતાના અભ્યાસમાં અને મોબાઈલ માં વ્યસ્ત હતા . હવે તેમના પોતાના ગ્રુપ હતા . હવે ક્યાં બેઉ સંતાનોની બર્થડે પણ ઘેર ઉજવાતી . પપ્પા પાસેથી પૈસા લઈ પોતાના ગ્રુપ સાથે ઉજવતા . પપ્પા મમ્મી માટે પણ સમય ક્યાં હતો ?? વળી પેન્ટહાઉસ હતું એટલે લોકોના સંપર્કવિહોણી બની ગઈ હતી .

સુયોગે જ્યારે પોતાના માં બાપને અહીં લાવવાની વાત કરી ત્યારે બેઉ સંતાનોએ વિરોધ કર્યો . પપ્પા એમને અહીં ના ફાવે .

દાદા બા ને મંદિર જોઈએ ..

નેહા :અહીં કોમ્પ્લેક્સમાં છે …

સ્નેહ : એમની દવાઓ અને ફ્રેન્ડ્સ..

નેહા : અહીં બધું મળી જશે .

સુયોગ : તમને વાંધો શું છે ??

દીપ : એમના સગા એમને બધા મળવા આવે એ લોકો આપણાં સ્ટેટસને સ્યુટ નથી થતા . જોરથી બોલે , ખાંસી ખાય .

સ્નેહ : સૌથી વધુ તો એમની રોકટોક . આમ કર , આમ ના કર . આટલી મોડી કેમ આવી ?? તારા ફ્રેન્ડ્સ નથી સારા ..

નેહા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ .

એમની વાતો થી …

નેહાએ મક્કમપણે કહ્યું : અમે તમારી પરમિશન નથી માંગી . અને હા તમે ભવિષ્યમાં તમારું ઘર વસાવો ત્યારે વિચારીશું .

એમને ફાવશે ત્યાં સુધી રહેશે , તમને ફાવે કે ના ફાવે તે નથી જોવાનું .

સુયોગ એનું આ રૂપ જોઈને વિચારમાં પડી ગયો પણ તેને નેહા પર ગર્વ પણ થયો .

ઘર પેઇન્ટ કરવાનું હતું ત્યારે સ્નેહ અને દીપ બેઉ પોતાની પસંદ , લેટેસ્ટ ટ્રેન્ડ પ્રમાણે ઈન્ટરનેટ પર સર્ચ કરીને મમ્મી પપ્પાને કહેવા લાગ્યા કે બસ આમ જ કરવાનું છે . અમારો અમારા સર્કલ માં વટ પડી જશે .

નેહાએ કહ્યું : શું કેવી રીતે થશે એ બધું પ્લાનિંગ થઈ ગયું છે . તમારા સજેશન માટે આભાર . બસ તમારા રૂમમાં કયા રંગ નો પેઇન્ટ કરાવવો છે એ કહી દો .

સ્નેહ અને દીપ ગુસ્સે થઈ ગયા : તમારી સાવ ગમાર જેવી પસંદગી થી ઘર સાવ કેવું લાગશે ?

આ વખતે નેહાએ કહ્યું : વેલ બેટા સ્નેહ તું સાસરે જાય પછી તારા સપના નું ઘર બનાવજે અને દીપ તું તારું કેરિયર બનાવીને સરસ કમાઈને જેવું ઘર બનાવવું હોય એવું બનાવજે એમાં અમારો કોઈ ચંચુપાત નહિ હોય .

અમારા બાળપણમાં અમે અમારા મમ્મી પપ્પાના ઘેર એમની વ્યવસ્થા માં રહ્યા . ભવિષ્ય વિશે કોઈ કહી શકે નહીં . અને તમારી પેઢી અમારું કહ્યું સાંભળશે નહીં . તો આ એક વર્તમાન જ છે કે જ્યાં અમે પણ અમારા સપના પુરા કરી શકીએ .

સુયોગના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું .

બીજા દિવસે દીપનો બર્થ ડે હતો . સુયોગ અને નેહાએ એને કોલેજ માટે નવું સ્ફુટી , એક્ટિવા લાવી આપ્યું . એની ચાવી એને આપતા કહ્યું : બેટા , બાઇક તો તારે તારી કમાણી માંથી લેવાની છે .

નવી પલ્સર લાવવાની ફ્રેન્ડઝ આગળની બડાઈ પર મોમ ડેડ ઠંડુ પાણી ધોળી ચુક્યા હતા …

સ્નેહને વગર કહ્યે પોતાની મર્યાદા સમજાઈ ગઈ હતી .

10 વર્ષ પછી …

દીપ પોતાના પપ્પાના ઘરમાં જ રહે છે . એણે નવી ફેમિલીકાર લીધી છે . જેમાં એ સૌ દર રવિવારે મમ્મી પપ્પાને લઈ દેવદર્શને જાય છે . ઘરમાં રંગ હજી એવો જ લાગે છે એટલે કરાવાની જરૂર નથી લાગતી .

સ્નેહ દિવાળી પછી પતિ સાથે 1 બેડરૂમ હોલ કિચનના ઘરનું વસ્તુ કરી ત્યાં રહેવા જશે .

આજે સુયોગ અને નેહા વકીલ પાસે વસિયત સહી કરી રહ્યા છે . જેમાં એમણે સ્નેહ માટે લીધેલો 3 બેડરૂમ નો ફ્લેટ એમના પછી સ્નેહ ને આપવો એમ લખ્યું છે . રહે છે એ ઘર દીપ નું . બાકીની જાયદાદ બેઉને અર્ધી અર્ધી .


ગરબા વિનાનું ગુજરાત

જીવનમાં ઉંમરના ગમે તે પડાવે ઘણી વસ્તુઓ પહેલી વાર અને ક્યારેક તો માત્ર એક જ વાર થતી હોય છે . ઘણાની પ્રતીક્ષા થાય છે , ઘણાની નોંધ લેવાય છે , ઘણાની ખબર પણ નથી પડતી અને ઘણી ઇતિહાસના પાને અંકાઈ જાય છે .

બસ એવી જ એક ઘટના એટલે ગરબા વગરનું ગુજરાત . વિશ્વફલક પર ગુજરાતની ઓળખ બની ગયેલ અને વિશ્વના સૌથી લાંબા ડાન્સ ફેસ્ટિવલ તરીકે પ્રસ્થાપિત થયેલ ગુજરાતી ગરબો આ વખતે એની ગેરહાજરીને કારણે તીવ્રતાથી એક ગુજરાતી હૃદયમાં ભોંકાઈ ગયો છે . આવું કદાચ ….કદાચ નહીં ચોક્કસ પહેલીવાર બન્યું અને ભગવાન કરે આખરી વાર હોય …

કારણની ચર્ચા અસ્થાને છે કે કોરોનાની અસર …

પણ આવું થઈ શકે એ કોઈએ વિચાર્યું પણ ના હોઈ શકે . આખો આસો મહિનો આ વસ્તુ તીવ્રતાથી અનુભવાશે કારણકે સમાજના પ્રત્યેક ક્ષેત્રે દીપાવલી નો તહેવાર ખૂબ અસર કરે છે . ગણપતિ ક્ષેત્રે મૂર્તિઓ અને પૂજાપા, ફરાસખાના વાળા એની અસર અનુભવી ચુક્યા છે . અહીં ખરીદી માટે ઉભરાતા બજારોની ગેરહાજરી છે . વડોદરાનું નવા બજાર તો ગરબાના ખેલૈયાઓનું બજાર સાવ કોરું ધાકોર અને તેજવિહીન લાગે છે . મોટા માતાજીના તમામ મંદિરોમાં 15 દિવસ પ્રવેશ બંધ રાખ્યો છે .

હવે આવીએ ચાચરચોકમાં … જ્યાં ગરબાની સ્થાપના કરીને ગરબા ગવાય એ પ્રત્યેક ચોક ચાચરચોક જ હોય ને ??!!! કદાચ પહેલા પણ મેં કહ્યું જ છે કે મારા ફ્લેટસની બિલકુલ સામે વડોદરાના પ્રખ્યાત ગરબાઓ પૈકી એક ગરબાનું આયોજન થાય છે . ગણપતિ વિસર્જન પહેલા જ ત્યાં આયોજકો તૈયારી કરવા માંડે . ગ્રાઉન્ડ સાફ થાય . ફરાસખાના, સાઉન્ડ સિસ્ટમ , લાઇટિંગનું કામ છેલ્લે સુધી દિવસરાત ચાલે . અને પહેલે નોરતે ખેલૈયાનું આગમન થાય અને રાત્રે સાડા બાર સુધી ગરબાની રમઝટ . નાસ્તા અને પાસના કાઉન્ટર . પરંપરાગત પરિધાનમાં ઉમટી પડતા હજારો ખેલૈયા અને એનાથી વધારે દર્શકો . આઠમે લાઈટ બંધ કરીને થતી 25000 દિવડાની મહા આરતી .. આ વખતે કશું જ નથી .આ લખતા પણ આંખ પલળી જાય છે . બસ કલ્પના કરો કે જે આંખે અત્યાર સુધી નવરાત્રી અનુભવી હોય એને કેવું લાગતું હશે .

કદાચ વિશ્વમાં થયેલ લાખો લોકોને મૃત્યુનો શોક સમગ્ર માનવજાત આ રીતે પાળી રહી હશે . પણ એક વાત તો છે કે ગલી મહોલ્લાઓમાં વિરાજતા ગણપતિએ ઘર ઘરમાં વિરાજીત થવાનો મોકો મેળવ્યો અને આસ્થાનો આવિર્ભાવ અનુભવ્યો . એવી રીતે કોઈ પણ સ્વરૂપે માતાજીની આરાધના અહીં ગુજરાતના ઘરો માં થઈ રહી છે . અહીં સાઉન્ડ સિસ્ટમ થી નહીં પણ માવલડી સાથે ડાયરેકટ દિલનું કનેક્શન થયું છે . માતા ફક્ત મંદિરો માં નહીં પણ આપણા દિલમાં પણ વિરાજીત છે એ પહેલી વાર અનુભવાયું છે . અને જીવન હોય તો જ બધાનું મહત્વ છે એટલે આપણું જીવન દુનિયાની કોઈ પણ વસ્તુ કરતા વધારે મહત્વનું છે એ બરાબર સમજાઈ ગયું છે .

એટલે જ તો સેફ ડિસ્ટન્સ અને મોઢા પર માસ્ક ચણિયાચોળી અને ઉભરાતા ગરબાના ઉન્માદ પર ચૂપચાપ વિજયી બન્યા છે .

જેવું જીવન મળે એનો સહજ સ્વીકાર એજ સુખની વ્યાખ્યા .???!!!!!

જય માતાજી

વોઇસ ટાઈપિંગ

આજે આપ સૌને બોલીને કેવી રીતે ટાઈપ કરી શકાય એ માહિતી આપવી છે .
આ વસ્તુનો ઉપયોગ તમે ગુજરાતી, હિન્દી, અને અંગ્રેજી લખવામાં કરી શકો છો અને એ પણ બિલકુલ જોડણીની ભૂલ વગર. ફક્ત આ ત્રણ ભાષાઓ જ નહીં પણ ભારતીય ભાષાઓ સહિત ફ્રેન્ચ , સ્પેનિશ , પોર્ટુગીઝ , ઉર્દુ સહિત 125 ઉપરાંત ભાષાઓમાં લખી શકાય છે .
1. સૌ પહેલા play store પરથી ગુગલ ઈન્ડીક લેન્ગવેજ ની એપ ડાઉનલોડ કરો.

2. એ ડાઉનલોડ થયા પછી એમાંથી  input લેંગ્વેજ સિલેક્ટ કરો.
3.  હવે જે લખવા માટેનું કિપેડ ખોલશો તેમાં સૌથી નીચે ની બાજુમાં એક પૃથ્વીના ગોળા જેવી નિશાની છે એ નિશાની પર ટેપ કરો .તો સૌથી ઉપરના ભાગે તમે સિલેક્ટ કરી લેંગ્વેજ ના ઓપ્શન આવશે. હવે એ ઓપ્શનની નીચે એક નાનકડો ત્રિકોણ હશે એ ત્રિકોણ ને ટેપ કરવાથી બીજા બે ઓપ્શન આવશે .એમાં તમે ઇંગલિશ કીબોર્ડનો ઉપયોગ કરી ગુજરાતી લખી શકો અથવા સીધા ગુજરાતી અક્ષરો થી જ ગુજરાતી લખી શકો.
3.  એમાંથી  વોઈસ ટાઈપિંગ માટે ગુજરાતીના અક્ષરની જ પસંદગી કરવી.
4. એ પછી તમે જોઇ શકશો કે કીપેડ ના સૌથી ઉપરની બાજુ જમણી બાજુના ખૂણામાં માઈક ની નિશાની આપેલી હશે.
5. એ નિશાની પર ટેપ કરીએ તો એક માઇક ખુલશે.
6. એ માઇક ની બાજુમાં ડાબી બાજુ એક સેટીંગ આપેલું હશે. જે એક ચકરડા જેવી નિશાની હશે.
7. એ નિશાની પર ટેપ કરતા ઉપર લેંગ્વેજ વાળો ઓપ્શન હશે.
8. હવે એ ઓપ્શનમાં જઈને દુનિયાની વિવિધ ભાષાઓનું લિસ્ટ ખુલશે એમાંથી તમારે પ્રાઇમરી લેંગ્વેજ તરીકે જે ભાષામાં બોલીને લખવું હોય તેની પસંદગી કરવી અને એ ઓપ્શનને સેવ કરી લેવો .અને પછી તમારે જ્યાં લખવું હોય ત્યાં જઈને તમે માઈક પર ટેપ કરીને સ્પીકર આવતાં બિલકુલ ભૂલ વગર સામે મોઢું રાખીને ફટાફટ ટાઈપ કરી શકશો.
આ આખો લેખ મેં એવી રીતે ટાઈપ કરીને જ લખ્યો છે
## આની મર્યાદાઓ પણ છે કે જો તમારે ફકરો પાડવો હોય તો જમણી બાજુ આવેલી મોટી ક્રોસની નિશાની પર ટેપ કરી ફરી કીબોર્ડ પર જઈને ફકરો પાડવો પડે છે અને કોઈપણ જાતના વિરામ ચિન્હો  આમાં ટાઈપ થતા નથી એટલે પાછળથી મૂકવા પડે છે.
આમાં બોલતી વખતે ઉચ્ચાર શુદ્ધિ જેટલી સારી હશે એટલો સરસ ભૂલ વગર નું ટાઈપિંગ થાય છે આ સગવડ એ લોકો માટે સારી છે જે ખૂબ વૃદ્ધ હોય અને ટાઈપ કરીને whatsapp ના કરી શકતા હોય તે લોકો આવી રીતે બોલીને પણ પોતાનો સંદેશો આપી શકે છે. આ ટાઇપિંગ પેડ તમે મોબાઈલમાં કશે પણ લખવા માંગો ત્યાં તેનો ઉપયોગ કરી શકો છો. આવી વેબસાઇટ હોય બ્લોગ હોય કે પછી whatsapp હોય કે પછી ફેસબુક હોય ઇ-મેઇલ પણ લખવો હોય તો લખી શકાય છે . જ્યારે હિન્દી કે ઇંગ્લિશ બીજી ભાષામાં તમારે લખવું હોય ત્યારે તમારે પ્રાઇમરી લેંગ્વેજ બદલી નાખવી પડે .
આશા છે જો તમે સરળતાથી શોધી શકશો તો તમારી ઘણી મહેનત બચી જશે.

એક વાક્યમાં પ્રેમ પત્ર

ફક્ત મારા  જ ,

તમારા લાગણીના
સપ્તરંગી મેઘધનુષી શબ્દોની રંગોળી પૂરેલી
એ કાગળની શ્વેત ચુનર જોઈને
મારી આંખોમાં પાંપણો નો બંધ તોડી
છલકાઈ ગયેલા હર્ષાશ્રુથી ઘૂઘવતા પૂર માં
આ કાગળ ફરી કોરો થઈ ગયો
પણ ……….
હું પ્રેમની વર્ષા માં નખશીખ ભીંજાતી ગઈ ….

ફક્ત તમારી જ……

વરદાન

એક વખત ભગવાને ત્રણ ભક્તો ને પસંદ કર્યા વરદાન આપવા માટે . ત્રણેવ પાસે ધનની કમી હતી . બસ જીવન ચાલ્યા કરે પણ પ્રભુ ને નહોતા ભૂલ્યા .
ભગવાને ત્રણેવને જોઈએ એટલું ધન એક કાગળ પર લખવાનું કહ્યું .
એક ભક્તે લખ્યું જીવન સારી રીતે જીવાય એ માટે જરૂરી હોય એટલું . ભગવાને કહ્યું : તથાસ્તુઃ .
બીજાએ એવું લખ્યું કે બસ લોકો જોયા જ કરે એવું જીવન જીવવા માટે જરૂરી હોય એટલું .
ભગવાને કહ્યું : તથાસ્તુઃ .
ત્રીજાએ લખ્યું : જેટલું છે એટલું જ પર્યાપ્ત છે . કારણ કે તમારે કાયમ મારું ધ્યાન રાખવું પડશે અને હું તમારી નિકટ રહીશ .
ભગવાન એને ભેટી પડ્યા .

ન્યાય !!!????

રળિયાત પર નજર પડતાં જ જગલો સજ્જડ થઈ ગયો . એના ખૂનના ગુનામાં 12 વર્ષની જન્મટીપ ની સજા કાપી કાલે જ એ છુટેલો .

રતનીયાની દોલતની બિછાવેલી જાળ માં ફસાયેલી પત્ની ભાગીને જવાની હતી તે જ રાત્રે એને માથે મુસળના ઘા મારી ભાગી ગયેલો . કોર્ટમાં જાતે કબૂલાત કરી લીધી .

આજે મુંબઈની બદનામ ગલીમાં એ આજીવન સજા કાપી રહી છે .

ઉપરવાળાનો ન્યાય આ જ હશે કદાચ એવું બબડીને સ્ટેશન તરફ ચાલવા માંડ્યો .

મહેંદીમાં લખેલું નામ

વીનેશના લગ્નની તૈયારીઓ પુરજોશમાં ચાલી રહી હતી . મહેમાનો આવવા માંડ્યા હતા . આમ તો છોકરાનું જ લગ્ન હતું પણ એક જ દીકરો હતો ત્રણ બહેનો વચ્ચે એટલે મહેંદીની રસમ પણ રાખેલી .
વહુ ને ઘેર મહેંદી મોકલાઈ ગઈ . બપોરના જમણ પછી મહેંદી મુકવાવાળી બહેનો પણ આવી ગઈ . બધા પુરુષો પાર્ટી પ્લોટ પર તૈયારીઓ જોવા પહોંચ્યા . કાલે મંડપમુહૂર્ત , ગ્રહશાંતિ અને રાત્રે ગરબા હતા .
સાંજે પાછા આવ્યા તો પણ મહેંદી ચાલુ જ હતી . વીનેશ રસોડામાં પાણી પીવા આવ્યો . એમના રસોઈવાળા વીણાબેન પાણી આપવા ફ્રીજ પાસે ગયા. ત્યાં જ બીજો અવાજ દરવાજા પાસે આવ્યો .
” માસી , આ બાબાને પણ જરા પાણી આપશો??” પરિચિત અવાજ તરફ જોતાં જ
વીનેશના હાથમાંથી પાણી નો ગ્લાસ પડી ગયો . “અરે દિવ્યા ક્યાં હતી તું ? અને મળી તો પણ આજે ? આજે તું મારા લગ્નની મહેંદીની રસમમાં આવી છે … મેં તારી સાથે લગ્ન કરવા પપ્પા મમ્મીની મંજૂરી પણ મેળવી લીધેલી અને તારા ઘેર કહેવા ગયો તો તાળું … તને બે વર્ષ સુધી શોધી પણ ..”

“… અને  આ બાબો ???”

દિવ્યા જોર થી હંસી પડી  : મારા ભાઈનો  છે ..  પપ્પાને ધંધામાં ભયંકર ખોટ આવતા બધું રાતોરાત વેચાઈ ગયું સિલ થઈ ગયું . અમે ફૂટપાથ પર આવી ગયેલા . પછી હું અને ભાભી પાર્લરનું કામ કરી મદદ કરવા માંડ્યા ..”

દિવ્યા બીજું કશું પણ કહે એ પહેલાં પાછળ ઉભેલા તેના મમ્મી પપ્પા બેઉ બોલ્યા : હજી મોડું ક્યાં થયું છે બેટા ?? મન મળે ત્યાં લગ્ન ફળે…