પ્રાપ્તિ સ્થાન પુસ્તક : મનનો ફોટોગ્રાફ

https://www.olx.in/item/a-self-published-book-of-pragati-prakashan-iid-1554464492

હું એટલે કોણ ?? (3 / 2)

અનુસંધાનમાં આગળ વિચારીએ :

અંગ્રેજી માધ્યમ વગર બાળકનો ઉદ્ધાર નથી અને એ સૌથી પાછળ રહી જશે .

જ્ઞાનને માધ્યમ સાથે કોઈ લેવા દેવા નથી હોતી . એને સીમાઓ માં કેદ કરી આપણે ખુદના જીવનને ટૂંપો દઈએ છીએ .

અહીં હું મારી વાત કરવા માંગીશ . 1992-93 માં મારી દીકરીને શાળાએ મુકવાની હતી . અંગ્રેજી અને ગુજરાતી માધ્યમ ની ફી પણ સરખી . બધા અંગ્રેજી માધ્યમમાં સ્માર્ટ બને એમ સલાહ આપતા . મેં એને ગુજરાતી માધ્યમમાં ભણવા મૂકી . એક સાદી દલીલ સાથે . હું નોકરી કરું છું . બાળકના અભ્યાસ પર સંપૂર્ણ ધ્યાન આપી શકું એ શકયતા ઓછી છે . ગુજરાતી વાતાવરણમાં એ જે ભણશે એ સરળતા થી સમજી શકશે . એને બેવડી ભાષાના બોજ થી જકડાવું નહીં પડે . જો અભ્યાસમાં તેજસ્વી નીકળશે તો આગળ જતાં એ અંગ્રેજીમાં પણ ભણી શકશે .પણ જો સામાન્ય રહેશે તો કદાચ 8 – 9 ધોરણ પછી એની ગાડી અટકે તો એ ના તો ગુજરાતીની રહે ના અંગ્રેજીની અને નિષ્ફળતા પછી અભ્યાસમાં રુચિ ગુમાવી શકે એની કરતાં ગુજરાતી માધ્યમમાં હશે તો પાસ થઈને આગળ વધ્યા કરશે . નવમાં ધોરણ સુધી સામાન્ય રહેલી મારી દીકરીએ બી કોમ , એમ કોમ અંગ્રેજી માધ્યમમાં ફર્સ્ટ ક્લાસમાં પાસ કર્યા અને સી એ ના પણ attempt આપ્યા .

બાળક જ્યારે નાનું હોય ત્યારે એ સફળતા નિષ્ફળતાથી પરે હોય . જ્યારે એ ટીન એજમાં હોય ત્યારે તે તેના શારીરિક બદલાવથી મૂંઝાતું હોય અને અભ્યાસમાંથી બીજે પણ એનું આકર્ષણ બદલાય છે . રીડિંગ ટેબલ પરથી સામેની બાલ્કની માં કપડાં સૂકવવા આવતી નિધિની પણ એને રાહ હોય છે . આજ સમયે માં બાપની ભૂમિકા નાજુક બને છે અને એ બાળકને સંપૂર્ણ વ્યક્તિત્વ માં સમજવાને બદલે માત્ર માર્ક્સ અને કેરિયર માટે ફોકસ કરવા અતિશય દબાણ કરે છે . આ વધારે દબાણ જ બાળકમાં ડિપ્રેશન પેદા કરે છે. દસમાં ધોરણમાં આવતા પહેલાં એના વિષયવાર અભ્યાસની રુચિથી માં બાપ બેખબર હોય છે . દસમાં અને બારમાં ધોરણ માં બાળક આવતા જ જાણે મોટા જંગ માં જવાનું હોય એમ ઘરનાં ઉપરાન્ત સગાઓ , પાસપડોસીઓ બધાનું વર્તન એકાએક બદલાઈ જાય .બાળકનો કયો વિષય પાક્કો છે અને કયો નબળો એ નક્કી કરવાની ક્ષમતા માં બાપ ખાલી માર્કશીટ પરથી જ નક્કી કરે છે . પણ એને વિષય ગમતો હોય પણ ખાલી સ્પેલિંગ મિસ્ટેક્સ કે લેખનમાં વ્યક્ત કરવાની નબળાઈ પણ હોઈ શકે . મૌખિક રીતે સરસ જવાબ આપતું બાળક લેખનમાં માર ખાતું હોય , માર્ક્સ ઓછા લાવતું હોય તો માત્ર રસપ્રદ રીતે માત્ર લેખન સુધારવાની જરૂર હોય પણ વાસ્તવમાં આ ખ્યાલ કેટલા માં બાપને હોય છે કે શિક્ષકો માં બાપને જણાવી શકે છે . એક વર્ગમાં 60 થી 65 ના વર્ગમાં આવી અપેક્ષા રાખવી પણ વધુ પડતી છે .

તમે આજુબાજુમાં 10 માં ધોરણ નું વાતાવરણ જોતા હોવ એ જ અત્યધિક પ્રેશર વધારે છે નહીં કે અભ્યાસક્રમ . જ્યારે તમને સૌથી વધારે રિલેક્સ થવાની જરૂર હોય ત્યારે રેડીઓ ટીવી બધું જ બંધ એટલે અભ્યાસ ધીરે ધીરે નકારાત્મક બાબત લાગવા માંડે . તબિયતની વધારે કાળજી પરેજી વધુ દબાણ વધારે . એમાં છાપામાં આવતા વિદ્યાર્થીઓની આત્મહત્યાના સમાચાર વાંચ્યા છતાંય યાદ ન રહેવાનું મૂળભૂત કારણ છે . એક છૂપો ડર મનને વિચલિત કરે છે અને પરિણામને વિપરીત . આ નાજુક તબક્કે બાળકને ના માબાપ એની પરિસ્થિતિ ને સમજ્યા વગર પણ કાંઈ પણ કહે તો એ નાજુક પળ માં બાળક પણ એ વિચાર્યા વગર આત્મહત્યા ના રસ્તા ને સબ દુઃખો કઈ એક દવા સમજીને અપનાવી લે છે ત્યારે બહુ મોટું નુકસાન થયાના નિરર્થક પ્રલાપો અર્થહીન બની જાય છે .

એક સિમ્પલ લોજીક બધાએ સમજવું રહ્યું કે જીવનનો એક સાવ નાનકડો ભાગ પરીક્ષા છે , એ જ જીવન નથી. પરીક્ષામાં ટ્રાયલ નું પ્રાવધાન હોય છે જીવનમાં નહીં . દસમાં બારમાં ધોરણમાં બાળક આવે ત્યારે એનો જે વિષય કાચો હોય માત્ર એનું જ ટ્યુશન કરાવો અને બાકીના વિષયો એની જાતે એની સમજથી તૈયાર કરવા દો . એનાથી એ માનસિક અને શારીરિક રીતે થાકશે નહીં . ટ્યુશન ક્લાસમાં અને ઘેર કરાવાતા રિવિઝનમાં સેંકડો ટેસ્ટ પેપર લખવાની પ્રણાલી પરીક્ષાનો ચાર્મ ખોઈ નાખે છે . આટલા સમયમાં પેપર પૂરું થવું જોઈએ એ માટે પેપર લખતાં બાળક થાક અને માનસિક નબળાઈ અનુભવે ત્યારે ઓલ ધ બેસ્ટ વાળા પેન લઈને આવતા ટોળાઓ પર તો પીનલ કોડ અંતર્ગત સજા નક્કી થવી જોઈએ . અરે માં બાપ પણ કોણ આવ્યું ને કોણ ના આવ્યું એના પર વ્યવહાર નક્કી કરે તો શું કરવું .

બાળકને બસ એક જ વાત કહો નિષ્ફળતા એ શરમ જનક વાત નથી પણ પ્રયત્ન જ ન કરવો શરમજનક છે . “તું ગભરાઈશ નહીં અમે તને કશું કહીએ નહીં ખાતરી રાખજે . દુનિયા તો બધું બોલે . એના પર ધ્યાન નહીં દેવાનું . ” આટલું સાચા દિલથી પોતાના બાળકને માબાપ કહી દે તો જીવન બચી જાય .

હજી આગળ ઉપસંહાર …

હું એટલે કોણ ?? (3)

આજે વાત કરવી છે અભ્યાસના અને પરિણામના બોજ થી આત્મહત્યા કરતા બાળકોની .

તમારે ત્યાં એ બાળક જન્મ્યું એટલે કે એ ગર્ભસ્થ થયું ત્યાં સુધી રિવાઇન્ડ નું બટન દબાવો .

સંસ્કાર ગર્ભથી જ ચાલુ થાય છે . તે વખતે તેના જીન્સ માં માતા અને પિતાના જનીન મળે છે જેમાં શારીરિક અને માનસિક બેઉ સ્વાસ્થ્ય પણ વારસાગત મળે છે . એ વખતે નવ મહિના બાળકની માતા ના વિચારો અને તણાવ પણ અસર કરે છે . શું એક માતા ને આપણે સ્વચ્છ હવા , સ્વાસ્થ્યવર્ધક ખોરાક અને આનંદિત કૌટુંબિક વાતાવરણ પૂરું પાડીએ છીએ ??

હજી પણ દીકરા અને દીકરીના જન્મ વખતે થતી ખુશી 19-20 તો અજાણતા પણ થઈ જાય છે . દીકરામાં ઘડપણની લાકડી દેખાય જ છે . એટલે જ આપણે પોતાના ભવિષ્યનું અવલંબન બાળકોમાં શોધીએ છીએ તો બાળકો ક્યાં જાય ?? પહેલો સવાલ .

તમે બાળકને કુદરતી ઉછરવા દો છો ખરા ?? બાળકને સુપરકીડ બનાવાની હોડ તો ઘરમાંથી જ ચાલુ થાય .

ચાલ મન જીતવા જઈએ એ ગુજરાતી ફિલ્મ આનું શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ છે . ના જોઈ હોય તો જોશો .

સૌથી પહેલી ભૂલ તો બાળકમાં કઈ ખૂબી અને કઈ ખામી હોય છે એની માં બાપ ને ખબર નથી હોતી . બાજુ વાળા પરેશભાઈ કે ઓફિસના સહકર્મી ને જોઈને પોતાના બાળક નું ભવિષ્ય નક્કી કરે છે . શાળા ની ફી જોઈને , બિલ્ડીંગ જોઈને બાળક ને શાળાએ મોકલાય છે પણ પોતાના બાળક નો વ્યક્તિત્વમાં શું બદલાવ આવ્યો એ માં બાપ મુલવતા જ નથી . અહીં જ રિપોર્ટ કાર્ડ ની ઝંઝટ શરૂ થાય છે તે બાળકના મોત સાથે પુરી થાય છે . નોકરીપેશા માં બાપ નું ટાઈમ ટેબલ હોય એ પ્રમાણે તેઓ બાળક નું ટાઈમ ટેબલ ગોઠવે છે . શિયાળા ની સવારે અર્ધી ઊંઘમાં સ્કૂલ પાસે ઉતરતા બાળકોના ચહેરા જોયા છે ?? તે લોકો શાળા ને પ્રેમ કરી શકે ?? ત્યાં બાળકો ને માતૃભાષા માં વાર્તાઓ કહેતા શિક્ષકોના પિરિયડ હોય છે ખરા ???

સૌથી પહેલી વાત તો હવે કે જી વિભાગ થી શરૂ થતી ટ્યુશન ની પ્રથા . ત્યાં શું થાય છે એની દૈનિક વાત કેટલા માં બાપ પૂછે છે પોતાના બાળક ને ??

આજે સવારે તમે દાળ ભાત શાક રોટલી જમ્યા . સાંજના જમવામાં એ જ દાળ ભાત શાક રોટલી તમે ખાઈ શકો છો ?? તમને ભાવે ?? ના , તો પછી એક નો એક અભ્યાસ બે જુદી વ્યક્તિઓ જુદી રીતે બાળક ને સમજાવે તો એ માનસિક વાયરિંગ માં ખરાબી ક્યારે સમજ પડે ?? શું માત્ર રિઝલ્ટ શીટ માં જ ??

આજના વેપાર બનેલા શિક્ષણમાં સક્ષમ શિક્ષકો કેટલા ?? જે પોતે જ શાળા માં ભણાવતા પહેલા પોતે હોમવર્ક કરતાં હોય અને જે તે ધોરણ ના બાળકના તેટલા વર્ષના માનસ ને રસ પડે અને યાદ રહી જાય એ રીતે ભણાવતા હોય .અહીં શિક્ષકના વ્યવસાય માં આવવા માટે કોઈ યુનિવર્સીટી ટોપર વિચારતો જ નથી. માર્કશીટ પર અવલંબન રાખતા માં બાપ ને પોતાના બાળકો શિક્ષક બને એ જ મંજૂર નથી હોતું . લાખનું પેકેજ કરવા ટ્યુશન ની બદી ને અપાતી હવા એ સાચા જ્ઞાન ની ઘોર ખોદી છે . પત્રકમાં વધારે પગાર પર સહી કરાવી ઓછો પગાર મેળવતા શોષિત શિક્ષકો પાસે તમે શ્રેષ્ઠ ની અપેક્ષા કેવી રીતે રાખી શકો??

ચોક ડસ્ટર નામની શબાના આઝમી અને જુહી ચાવલા અભિનીત એક ફિલ્મમાં આ બધું બહુ સચોટ રીતે કહેવાયું છે . આ ફિલ્મ યુ ટ્યુબ પર પણ ઉપલબ્ધ છે . જરૂર થી જોવા જેવી છે .

આગળનો અધ્યાય વધારે વિચારવા જેવો હશે .

…….. બાય 2019✋🖐️

આજે આથમતી સંધ્યા રોજ જેવી જ હશે આજના ઉગેલા સુરજ ની જેમ . પણ 12 ના ટકોરે માત્ર તારીખ નહીં , મહિનો નહીં , વાર નહીં પણ વર્ષ પણ બદલાશે .
વીતી ગયેલું આ વર્ષ બધી જ રીતે મારા માટે માઇલસ્ટોન બની રહ્યું . શરૂઆત થઈ ગાયત્રી પરિવારના અશ્વમેઘ યજ્ઞ ના 5 દિવસ પુસ્તકમેળા ના સ્વયં સેવક તરીકે અને અંત થાય છે એક નાનકડી ટ્રસ્ટ ની લાયબ્રેરી ના લાઈબ્રેરીયન તરીકે .
1 જાન્યુઆરી થી 31 ડિસેમ્બર સુધી જીવનના તમામ રંગો જોવા મળ્યા . જેટલી ખુશી મળી એટલા જ એકાંતના અશ્રુઓ પણ . દરેક વ્યક્તિગત અનુભવો મને નવી દિશા નિર્દેશ , નવી માનસ યાત્રા કરાવતા ગયા .
છેલ્લા મહિને એક ની એક દીકરી ના લગ્ન સંપન્ન થયા એ સીમાચિહ્ન . વચ્ચે બેઠેલા જુલાઈ માં મારા પ્રથમ પુસ્તકનું પ્રકાશન અને ઘણું બધું .
પણ સૌથી મોટો બોધ મળ્યો : માફ કરી દો અને માફી માંગી લો (ભૂલ હોય કે ના પણ હોય ). આનાથી પોતાના દિલ. પરથી બોજો સાવ ઓછો થઈ જાય છે અને તમે માનસિક રીતે સ્વસ્થ રહો છો . બસ જે પણ છે એને લઈને આગળ વધો . તમારી જિંદગી બધા બંધનો ઉપરાંત પણ તમારી પોતાની સૌથી પહેલા છે એ કયારેય ના ભૂલો . તમારા વિશે જગત શું વિચારે છે એ કરતાં પણ સૌથી વધારે જરૂરી છે કે અરીસા માં પોતાને જોઈને તમને આત્મગ્લાની કે શરમ તો નથી આવતી ને ?? જિંદગી મારી છે , અત્યાર સુધી બીજા માટે , બીજાને અનુકૂળ થઈને , પોતાની ઈચ્છાઓ દબાવી ને જીવી લીધી પણ 2020 પર સૌથી ઉપર પોતાની જાત ને રાખવી છે . જીવવું છે પોતાનું જ ..
તો અલવિદા 2019 .. Thanks for everything you give me .

હું એટલે કોણ ?? (2)

બીજા કોઈની વાત કરતાં પહેલાં હું મને જાણું . મારા પોતાના આ બ્લોગના About ને વાંચ્યો હોય તો તમને ખ્યાલ આવશે .

હું નીરા દેસાઈ છું .હું ક્રિએટિવ તો છું પણ હું આળસુ છું એ મેં ક્યાંય દર્શાવ્યું નથી . હવે મારા પરિચય માં આવેલ નવી વ્યક્તિ મારા બોસ છે . એમણે મને જે કામ એલોટ કર્યું છે એમાં દર કલાકે એક ચોક્કસ ડેટા લેવાનો અને મોકલવાનો હોય છે . મારી ખામી આળસ છે જેને મેં મારા resume માં દર્શાવી નથી . એની કોલમ નથી. આના લીધે મારું કામ મને અરસિક લાગે છે . તેમાં જરૂરી ચીવટ આવતી નથી એટલે ભૂલો પડે છે . બોસ મારા કામથી નારાજ છે . અને સતત રોકટોકથી હું વ્યથિત અને હતાશ થાઉં છું . મને પ્રમોશન નથી મળતું . હું અવસાદ (depression) માં સરી જાઉં છું . હું રાજીનામું આપવાનું નક્કી કરું છું .

હું કેન્ટીનમાં બેઠેલી છું ત્યાં બોસ બીજા ઓફિસર સાથે જાહેરાત માટે નવો લોગો અને સ્લોગન સાથે પ્રારૂપ નક્કી કરતા હતા પણ સહમતિ સધાતી નહોતી . હું પાછળના ટેબલ પર બધું સાંભળતી હતી . મેં કેન્ટીનના પેપર નેપકીન પર આખી ડિજાઇન તૈયાર કરી નાખી . અને બોસ પાસે થોડા ગભરાતી ગભરાતી ગઈ . મેં એ નેપકીન તેમના ટેબલ પર મુક્યો . એને જોતા એ yessss એવું ટેબલ પર મુઠ્ઠી પછાડી બોલી ઉઠ્યા . એમણે આંખો થી મને પૂછયું : ઇટ્સ યોર્સ ?? મેં ડોકું ધુણાવ્યું અને હા પાડી .

બોસે કહ્યું : You are genius . અને હું એટલી રોમાંચિત થઈ ગઈ . રાજીનામાં નો ખ્યાલ પડતો મુક્યો અને બીજે દિવસે મારો ક્રિએટિવ પોર્ટફોલિયો બોસ ને બતાવ્યો .

મારી ટ્રાન્સફર માર્કેટીંગ ડિપાર્ટમેન્ટ માં ક્રિએટિવ આર્ટિસ્ટ તરીકે થઈ અને પગારમાં 3 ગણો વધારો હતો .

વાતનો અંત પોઝિટિવ એટલે આપ્યો કે તમારી નબળાઈ લોકો જોશે તો એ તમારી જ વિરુદ્ધમાં જાય . ક્યાંક તો નબળાઈ સામે લડીને સબળ બનો અથવા એ કાર્ય માં પોતાનો સમય અને શક્તિ વેડફાય નહીં એ બાબત ને સમજી પોતાને ગમતું કામ શોધો . કદાચ શરૂઆતનું વળતર ઓછું હોય પણ તમારી નિપુણતા અને સફળતાના ચાન્સ વધી જશે .

પ્રયત્નો કરવામાં નિષ્ફળતા નો સામનો કરવો પડે તો પ્રયત્ન ના છોડાય .કદાચ વધારાના બે પ્રયત્નો પછી સફળતા તમારી રાહ જોતી ઉભી હોય .

મારી વાતો ડિપ્રેશન ના ઉપાયો કરતા એનાથી કેવી રીતે બચી શકો એ અભિગમ વાળી વધારે હશે .

આગળ ની વાત ની અહીં જ રાહ જોશો .

હું એટલે કોણ ??

ઓળખાણ ના પડી ?? આ સવાલના જવાબ માં સામાન્ય રીતે પોતાનું નામ કે આખું નામ કહે . પણ અહીં આ સવાલ પોતાની જાતને પૂછો અને અરીસા ની સામે ઊભા રહીને તો તેનો જવાબ તમારી પાસે નહીં હોય . જગત તમને કઈ રીતે જાણે છે તમે એવા રહેવા જ પ્રયત્નશીલ રહો છો , ખાસ કરીને તમારી જે બાબતે પ્રસંશા થતી હોય તે રીતે . તમે તમારી જાત ની ઓળખાણ એ રીતે તો નહીં જ આપી શકો .

તમને તમારા સર્વસ્વ વિશે ખબર છે ?? કદાચ એ પણ નથી હોતી ..

કેમ ???

બસ આ કેમ નો જવાબ મળી જાય એટલે આપણા પોતાના મોટા ભાગના સવાલોનો જવાબ મળી જાય છે .

સેલ્ફી શબ્દ નો અર્થ જ આ છે . આપણે આપણી જાતને પ્રામાણિકતા થી જાણવી અત્યંત જરૂરી છે અને એ કેમ નથી જાણી શકતા એનું કારણ પણ જાણવું જરૂરી છે .ચાલો દિવસમાં જ્યારે પહેલી વાર આંખો ખોલો ત્યારે આવેલો પહેલો વિચાર શું છે ?? તમે કદાચ અરીસા સામે જાઓ તો શું વિચારો છો ?? યાદ કરો .

હવે તમારી જાત ને હેલો કહી જુઓ . એ શરૂઆત હશે . એક સ્મિત આવી જશે ચહેરા પર . અને આ ક્રમ જો જાળવી રાખ્યો તો તમે ક્યારેય ડીપ્રેશન માં નહીં આવો . ધીરે ધીરે દિવસ દરમ્યાન તમે જે પણ કરો છો એની ત્વરિત સમીક્ષા પણ કરો . કદાચ તમારી કોઈ ભૂલ કે ક્ષમતા તરત તમારી નજર માં આવી શકે . તરત ભૂલ સુધરી શકે અને ક્ષમતા નો ક્યાં અને કેવી રીતે ઉપયોગ કરી શકાય તેના વિકલ્પની વિચારણા કરી શકો .

અને સૌથી વધારે અગત્યની વાત તો એ છે કે તમારા દિમાગ નહીં દિલ નું સાંભળો .

ડિપ્રેશન વિશે વધુ આવતા અંકમાં ……

નવું સરનામું ..

વાત શોખ ની હોય કે ફરજની એક અલ્પવિરામ નું હોવું જરૂરી છે .અને એક પૂર્ણવિરામ બાદ એક નવી શરૂઆત થાય છે . બ્રેક માં ઘણું બધું છૂટી જાય છે તો કૈંક કેટલું ય નવું મળી આવે છે . જે છૂટે એ બેશકિમતી હોય પણ મળેલાની કદર પણ જરૂરી છે .

એના જન્મથી જુદાઈની જાણ હતી પણ લાગતું હજી બહુ સમય છે . એક દીકરીના જન્મ વખતે એક માં આ જાણે છે . જ્યારે પહેલી વાર અક્ષરજ્ઞાન લેવા બહાર જાય ત્યારથી એનું એક નવું વર્તુળ રચાતું જાય . એમાં પરિવર્તન થતા જાય . માના જીવનનું એ કેન્દ્રબિંદુ હોય પણ માં એના કેન્દ્ર માંથી પરિઘ તરફ ગતિ કરતી જાય છે . એક દિવસ એ પણ માની એક પરંપરા નિભાવવા પોતાના મનના માણીગર ને મળે છે .

એક માં ની દુવિધા તો જુઓ પોતાની સામે પોતાનો શ્વાસ બીજાના જીવનમાં એકરૂપ થતો જોઈને ખુશ થતા રહેવાનું . પોતાની યુવાની યાદ આવે એટલે યાદ આવે કે મારી માં પણ ….મને કેમ એની પીડા ના દેખાઈ ??

અને નિતાંત એકલા લાગતા ખાલી ઓરડાઓ માં એના શ્વાસ , એના અવાજ , એના પગલાં હજીય છલકાતા લાગે જ્યારે એ માં એની દીકરીને શ્વસુર ગૃહે વળાવીને પોતાના ઘરમાં પગ મૂકે ત્યારે તેના રોકી રાખેલા આંસુઓ પાંપણના બંધ તોડી ક્યાંય સુધી અનરાધાર વરસતા જ રહે છે . એનો પતિ એનો હાથ ઝાલી લે છે અને એ સ્પર્શમાં સંભળાય છે : હું છું ને !!!

દૂર ક્યાંક કોઈ કડીઓ છુટેલી એના છેડા દેખાય છે . પોતાનું અધૂરું રહી ગયું જે કશું એ મેળવવાની આશાએ ફરી એક નવો દિવસ ઊગી જાય છે .

એક ફોન રણકે છે અને એમાં સંભળાય છે એની લાડકીનો અવાજ . ખુશીઓ થી મહેકતો . ફોનનું સ્પીકર ઓન કરી પતિ પત્ની સમજી જાય છે દીકરી એના પોતાના ઘેર થી બોલે છે , નવા સરનામે અને નવા નામ સાથે …

મારી દીકરી પ્રગતિને એના 3જી ડિસેમ્બરે સંપન્ન થયેલ લગ્ન નિમિત્તે અર્પણ છે આ પોસ્ટ …

તા.ક. : જે દિવસે તેના લગ્નનું મુહૂર્ત નક્કી થયેલ તે જ દિવસે મારું પ્રથમ પુસ્તક રેતી નું ઘર ની કોપીઓ પ્રકાશક પાસે થી મને મળી .

એના લગ્ન નિમિત્તે મારા બીજા પુસ્તક “મનનો ફોટોગ્રાફ “ને સ્વ પ્રકાશિત કરી મેં બધા આમંત્રીતો ને એ ભેટ સ્વરૂપે આપેલ .