ભણતર એટલે શું ???(2)

આપણે ફી ભરીને ચોપડી વાંચીને પરીક્ષાઓ આપીને , પાસ થઈને ડિગ્રીની વણઝાર ઉભી કરીએ તેને ભણતર કહીએ છીએ . જેટલી મોટી ડિગ્રી એટલો ઊંચો પગાર અને લાઈફ સ્ટાઇલ ..અને બે પગાર એટલે જીવન સલામત , આપણી સાથે આપણા બાળકોનું પણ . મૂળ વાત પર આવતા પહેલા એક નાની વાત . કમાતા દંપતીએ 2 રૂમનો ફ્લેટ ખરીદ્યો . બાળકો થતા (સાથે કમાણી વધતા) ફ્લેટ નાનો પડવા માંડ્યો . ત્રણ રૂમ રસોડાનું ટેનામેન્ટ લીધું અને છોકરાઓ મોટા થતા ઉપર માળ લીધો . યુનિવર્સીટી પછી છોકરાઓ પરદેશ ભણવા ગયા ત્યારે પપ્પાએ એજ્યુકેશન લૉન લીધેલી પણ તેઓ તો ત્યાં જ નોકરી કરી સેટલ થયા . એક સાદા ગણિત થી કહો .દરેક વખતે ઘર પાછળ થયેલું રોકાણ અંતે સાર્થક કે નિરર્થક ??? એ પૈસા નું રોકાણ બચત માં કર્યું હોત તો ઘડપણ માં ટટ્ટાર રહી શકાય .

હા હવે મૂળ વાત . ભણતર એટલે શું??? એનો ઉપયોગ સારી નોકરી મેળવવાનો જ ??? ખરેખર તો આપણે ઘર શબ્દનું હાર્દ ભૂલતા જઈએ છીએ . ઘર માટે નથી કમાવા જતા પણ કમાવા જઈએ છીએ એટલે ઘર બનાવ્યું છે . ઘરમાં ગૃહિણી જે કામ કરે છે તે ઘરમાં રહીને કરે છે અને એનું નાણાકીય મૂલ્ય એટલે કે એ કમાઈને નથી આપતી એટલે શૂન્ય છે . એક સ્ત્રી ઘરમાં ફક્ત ખર્ચ જ કરે છે અને કમાતી પણ નથી ઉપરાંત તેને તો ઘરમાં જ રહેવાનું હોય છે એનું એટલી હદે અવમૂલ્યન થયું છે કે આજે વર્તમાન પત્ર ના પાનાં સળગાવતી ખબરોનું મૂળ અહીં ધરબાયેલું છે તેનો ખ્યાલ નથી આવતો .

બેટી બચાઓ , સાચી વાત . બેટી પઢાઓ, એ પણ એટલું જ સાચું . પણ બેટી તુમ કમાઓ , એમાં વિચારપૂર્વક પગલું લેવાય .આર્થિક સ્વતંત્રતા કોને ના ગમે ?? પણ એની ઘેલછા એ વર્તમાન સમાજનું નિર્માણ કર્યું છે એનો ખ્યાલ આવતા હજી 10 વર્ષ લાગશે .

ઘરમાં એક ગૃહિણી જેટલા કામ કરે છે. તે માટે કોઈ બહેન કે ભાઈ રાખો તો તેનું કેટલુ વેતન ચૂકવવું પડે ??તો પણ કામમાં એ ચીવટ ના હોય . ગૃહિણીનું દરેક કામ ઝીણામાં ઝીણી વાત ની ચીવટ માંગે છે. ચલો તમને રોજ બપોરે ફક્ત બટાકાનું શાક અને રોટલી એક અઠવાડિયા સુધી મળે તો કદાચ ત્રીજા દિવસે તમે અકળાઈ જશો . પણ ગૃહિણી તો વર્ષો સુધી એક નું એક કામ કર્યા કરે છે , ફરિયાદ પણ નથી કરતી .પગાર તો મળતો નથી એટલે વધારાનો સવાલ ઉભો થતો નથી . આ બધા કામ કોઈ પ્રસંશા કે રજા વગર , કોઈ પ્રમોશન વગર ( પહેલા તો સાસુના પ્રમોશનમાં જવાબદારી ઘટતી હવે તો વહુ અને પછી પૌત્રોની જવાબદારી વધે 😋) એકધારા કર્યા કરે છે પ્રેમ અને લાગણીથી તેનું મૂલ્ય સમજવાની હવે સૌએ સામાજિક સ્વાસ્થ્ય માટે જરૂરી છે . ઘરની અંદર રહેતી સ્ત્રી સંવેદના અને લાગણીઓનું પોષણ કરે છે . સ્ત્રીનું ઘરમાં હોવું એજ પુરુષનું અર્ધો સ્ટ્રેસ ઓછો કરે છે અને સ્ત્રીને વ્યવસાયિક ભારણ ના હોય એટલે બાળકોને જે લાગણીશીલ અને ભાવાત્મક પોષણ ખૂબ સારું મળે છે .

એક ભણેલી સ્ત્રી જો ધારે તો પ્રાથમિક શિક્ષણ સુધી બાળકને ટ્યુશન કે કલાસ ની બદી માંથી બચાવી શકે .માં પાસે ભણતું બાળક એના સહવાસ માં ખુશ રહે અને બાળકમાં આવતું નાનામાં નાનું પરિવર્તન માતાની નજર બહાર ન રહે .કોઈ માતા બાળકના દુર્ગુણોને પોષી જ ન શકે અને બદલાતા જમાના સાથે એક બદલાવ સાથે બાળકને નાનપણ થી શૈક્ષણિક તો ખરું પણ સામાજિક શિક્ષણ પણ મળી રહે .

આ વસ્તુ ની આજે શ્વાસ લેવા ઓક્સિજન જેટલી જ જરૂર છે . આમાં ભણતર નો સાચો ઉપયોગ પણ છે . ભણેલી સ્ત્રી ને ભણતર ઘરમાં કામ આવી શકે છે પણ હવે તો પૈસા કમાવાની જિદ્દ સામે આની વિરોધ કરતી દલીલો પણ આવશે . દરેક સ્ત્રી કલ્પના ચાવલા , પી વી સિદ્ધુ , ઇન્દિરા ગાંધી નથી બની શકતી પણ સારી હોમ મેકર સોસાયટી મેકર જરૂર બની શકે છે .

આ વિશે થોડીક વધુ ચર્ચા આવતી પોસ્ટમાં .

Advertisements

ભણતર એટલે શું??

તો આપણે મેચ ફિક્સિંગ સોરી લગ્નના ફિક્સિંગ ને અલપ ઝલપ જોયા .

એક છોકરાના પપ્પા ના મોબાઈલ માં કેટલાય બાયોડેટા મળે .એક સાથે ફિક્સ થાય અને બીજા આશામાં બેસે. આવું લગભગ ઘણામાં બને જ.

એક વાત કહું ?? હવે એક બીજો દ્રષ્ટિકોણ કહું છું . શું ભણતર એટલે નોકરી જ??? એનો કોઈ બીજો ઉપયોગ નહીં ??? અલપઝલપ નાસ્તો કરીને પોતપોતાની ઓફિસે ભાગતા જોડલાઓ સાંજે બોસે સોંપેલાં ટાર્ગેટ ના સોલ્યુશન નો માનસિક બોજ લઈને પથારીમાં પડે અને પત્ની કાલ સવારનું ટાઈમ ટેબલ વિચારતી સુએ . બેઉના સુવા વચ્ચે કલાકેક નો ફરક હોય . બાળકો પછી ચોવીસ કલાકનો કેટલા વડે ભાગીએ તો દરેક ને સંતોષ મળે એમ નહિ દરેકનો અસંતોષ ઓછો કરી શકાય એ માનસિક બોજો વધ્યા જ કરે .

લાગણી વહાટ્સએપ પર લવ યુ જાનું , મિસ યુ જાનું ના મેસેજમાં ઠલવાતી જાય પણ બ્લ્યુ ટિક જોવામાં પડતું અંતર ઝઘડાઓ ની ચિનગારી સળગાવતું જાય . આ નાનકડી વાતો દિલ વચ્ચે અજાણતા અંતર પાડે અને ખબર જ ન રહે . બેઉ કમાતા હોવાનો અહમ બેય વચ્ચે નો પતિપત્ની વચ્ચે વહેતી પરિણયની ભીનાશ સુકવી દે .

માણસ પૈસા કમાઈને મશીનો વસાવે છે સમય બચાવવા પણ એ કહેવાતો બચેલો સમય ક્યાં વાપરે છે એનો હિસાબ તો માનસિક રીતે એકલા પડી જવાય, આભાસી નેટ જગત માં જ્યારે દિલ દિલાસો ઝંખે લાગણીઓની ભીનાશ નો અને એકલતા ભૂલો ગણાવવા બેસે ત્યારે મળે .અને ત્યારે ઝબકારો થાય કે સમયની ગાડી ને રિવર્સ ગિયર નથી હોતું અને એ વસવસો ઝખમ પર નમક નું કામ કરે .

બે વ્યક્તિઓ એક બીજાને સુખદુઃખના સાથી બની પરણે તો છે પણ એકબીજાનું પ્રત્યક્ષ સાન્નિધ્ય નથી માણી શકતા એ સૌથી મોટો અભિશાપ છે આપણી આધુનિકતા નો આપણી પ્રગતિ નો …અને ભીતરથી એ આપણને ઉધઈ ની માફક કોરી ખાય છે . કોઈને ખભે માથું મૂકી રડવું કે કોઈને કહેવું સંભવ ના બને ત્યારે તે અજંપો બ્લડપ્રેશર , ડાયાબિટીસ, હાર્ટ પ્રોબ્લેમ કે એસીડીટી રૂપે શરીર પર દેખાય છે.

બાળકોનો છેડો કોણ એ તો પછી જોવાશે પણ આવતી પોસ્ટમાં આપણે જોઈશું ઘર અને ઘરવાળી ક્યાં ખોવાઈ ગયા આ સિમેન્ટના જંગલોમાં ???

એક સ્વતંત્ર જીવન ભણી

તો હા આપણે બે પુખ્ત વ્યક્તિનો પરિણય સૂત્ર માં બંધાવા તરફ ના અભિગમ માં કંઈક ગૂંચવાડા ની વાત કરતા હતા .

નાનપણથી પાઠ્યપુસ્તક માં માથું ખોસી ગોખણિયું માર્કસશીટીયુ જ્ઞાન મેળવતા યુવકને લગ્ન સંબંધ પણ કોઈ રેડિરેકનર જેવો લાગે છે . ગાઈડ મળી જાય અને એમાં દર્શાવેલ મુદ્દાને સ્ટેપ બાય સ્ટેપ અનુસરો એટલે સફળતા .

બેઉ એક જ ક્ષેત્રના હોય એટલે એકબીજાની વ્યવસાયિક મુશ્કેલીઓ સમજે તો ડખા ઓછા થાય . આવક સારી હોય એટલે સુખસગવડભર્યું જીવન જીવી શકાય. પણ સુખ અને સગવડ બેઉ શબ્દોના લગ્ન જીવનમાં સંદર્ભ જુદા હોય છે અને એ સમય સમજાવે છે . સુખ માટે સગવડો વધારો અને સગવડ માટે વધારે પૈસા કમાવો .અને પૈસા ની પાછળ દોટ શરૂ થાય ત્યારે સુખ ક્યારે આંગળી છોડી સરકી જાય છે તેનું ભાન પણ રહેતું નથી .

શરૂઆત જ ખોટી થાય છે . હવે તો લગ્નોત્સુક દીકરા દીકરીના મા બાપ ના મોબાઈલમાં વહાટ્સએપ પોતે જ મેરેજબ્યુરો બની જાય એટલા બાયોડેટા થી ઉભરાય છે .

એક શાક માર્કેટમાં દુકાન ના કરન્ડિયા માંથી પોતાના સંતાન માટે શ્રેષ્ઠ સાથી મેળવવાનો હઠાગ્રહ જેવી લાગણી થાય .છોકરાને ઐશ્વર્યા જે સીતા જેવી હોય અને છોકરીને અંબાણીનું સ્વપ્ન હોય . વહાટ્સએપ માં શિક્ષણ , આવક ,અને મુખ્ય તો સ્ટાઈલિશ ફોટો ગમે એટલે ફેસબુકમાં કેરેક્ટર સર્ટિફિકેટ માટે ખાંખાખોળા થઈ જાય .

મોટાભાગે તો એપમાં એડિટ થયેલા સુંદર છોકરીના ફોટા જોઈને જોવાનું નક્કી થાય .ત્યારે ઘરના લોકોના સંસ્કારને બદલે ઘરનું ફર્નિચર જોઈને મનોમન મૂલ્ય કઢાય માણસનું .

છોકરાની બાબતમાં પણ એમજ . બેંકબેલેન્સ અને દેવા ઉધારી ગીરોખત જામીન, પાર્ટીઝ ડિટેલ તો લગ્ન પછી જ ખબર પડવા દેવાની ચોકસાઈ રખાય .

પણ એક વાત ત્યાં જ મૂળમાં ખોટી હોય છે કે એક ફોટા પર જીવનભરનો સંગાથ નક્કી થાય છે ..માણસના ફોટામાં ક્યારેય એના સંસ્કાર , એની બોલી, એની હોશિયારી , એની સમજદારી, એનો જીવન પરત્વે નો અભિગમ ,એનું ભણતર ઉપરાંત ની કેળવણી કશું જ દેખાતું નથી .અને જીવન માં સાથે ચાલનાર હમસફર માં આ જ ગુણો ની અતિ અધિક આવશ્યકતા હોય છે . દીકરો ફક્ત 20000 કમાતો હોય પણ ગણતરી ભણેલી નોકરી કરતી વહુ પણ 15000 કમાશે જ ને ?? આ હોય છે . પણ છોકરીને એ કેળવણી અપાઈ હોય કે 20000 માં કરકસરથી ઘર પણ ચલાવી શકે છે અને ડિઝાઇનર કપડાં સિવતા પણ આવડે છે એટલે ઘેર બેસીને ફ્રી સમયે પોતાનો બિઝનેસ પણ કરી શકે છે . પણ થોડું ઓછું ભણેલી છોકરીની આ આવડત બાયોડેટાના ફોટામાં નથી જોઈ શકાતી . ગૃહસ્થીના રથ ને ચલાવવા જે સમજણ જોઈએ તે કોઈ સ્કૂલ , કોલેજ કે કોચિંગ ક્લાસમાં નથી મળતી …

આમ પાયાની ઈંટ કાચી રહે છે .

બાકી આગળની પોસ્ટમાં વિગતે ….

શરૂઆત અહીં થી

લગભગ 25 થી 30 વર્ષ પહેલાના સમયમાં જવાનું છે . ત્યારે 18 થી 20 વર્ષમાં દીકરીઓને સાસરે વિદાય કરી દેવાતી . એને ભણતરમાં રુચિ ના હોય તો 12 ધોરણ ભયો ભયો અને ભણવામાં હોશિયાર હોય તો સ્નાતક . અને ભણવા પાછળનો હેતુ એ કે ના કરે નારાયણ અને જીવન માં કોઈ વિપદા આવે તો નોકરી કરી શકાય .બાકી તો સંસાર ચલાવવાનો .જીવન આધુનિક નહોતું પણ સરળ હતું . ભાઈઓની નોકરી શહેરમાં જ રહેતી . અપડાઉન તો મુંબઇગરા નું જીવન . સરળતા માં દીકરીનું ભણતર નોકરીમાં વળવા માંડ્યું અને દીકરી પગભર થવા માંડી . વહુ ભણેલી ને કમાતી આવે એને માનપાન મળવા માંડ્યા અને પછી રિવાજ થઈ ગયો . તોય હજી સંભળાતું કે અમે વહુ ને લગ્ન પછી નોકરી નહીં કરવા દઈએ .

પછાત વાત લાગે છે નહીં .???!!! પણ અહીં પૂર્વભૂમિકા બાંધી છે .

એક નાનકડી વાત કહીશ .ત્યારે હું નોકરી કરતી હતી . એક વાર વાતો વાતોમાં કહ્યું : 15 કે 20 વર્ષે નોકરી છોડી દેવાની . ત્યાં સુધી કમાણી અને બચત કરી લેવાની .ત્યારે એક ભાઈએ કહ્યું : તમે સ્ત્રીઓ સગવડ અને મોજશોખ માટે નોકરી કરો છો . અને પછી છોડી પણ દો .પણ તમારી જગ્યાએ એક છોકરાને નોકરી મળે તો એક આખો પરિવાર નભે અને નોકરીમાં સ્ત્રી હોવાથી તમે શહેરમાં રહી જાવ અથવા લગ્ન પછી પોતાના શહેર માં આવી જાવ પણ પુરુષોને બહારગામ મુકાય અને જલ્દી પાછા પણ ના અવાય . જરૂર ન હોય તો તમારે નોકરી ના કરવી જોઈએ .

એ વખતે અમને સમજાતું નહીં પણ આજે જે સમાજ વ્યવસ્થા સર્જાઈ છે અને જે પરિસ્થિતિનો સામનો કરવો પડે છે તેની શરૂઆત ત્યારે જ થયેલી .

ના હું જુનવાણી નથી પણ સમય નથી એ વાતનું સર્જન પણ અહીં જ થયેલું .

હા આ પહેલા વેકેશન ની વાત કરેલી . હવે ભણી ને નોકરી કરતા લગ્નઉત્સુક યુવકો અને યુવતીની વાત .

લગ્ન માટે ડિગ્રી અને એ પણ પોતાની લાઈનનું ભણેલી કન્યા હોય એવો છોકરાનો આગ્રહ હોય છે . બહુ ભણેલા ના પ્રેમલગ્ન સ્વીકાર્ય થઈ ચૂક્યા છે પણ ગોઠવતી વખતે ભણતર અને નોકરીની ધરીની આસપાસ પસંદગી નું ચકડોળ ફરે છે . ગોઠવાયા પછી સગાઈ લગ્નના મંડપ સુધી પહોંચે તો ઠીક બાકી લગ્નના 15 દિવસમાં પણ છૂટાછેડાના કિસ્સા જોવામાં આવી રહ્યા છે .લાખોના ખર્ચ કરીને કરેલા લગ્ન નું આયુષ્ય 15 દિવસ પણ નહીં??? આ સિસ્ટમ માં કશેક તો ગરબડ છે . પણ ક્યાં છે એના વિશે આવતી પોસ્ટમાં વાત થશે .

અલબત્ત આ જુની વાતોના મૂળમાંથી સર્જાયેલી નવા જમાનાની સમસ્યા ક્યાં અને કેવી રીતે ??

ફરી વેકેશન

લખવાનો વિચાર થયો એ પણ વેકેશન જ છે . ઘણી વાર કામમાં વેકેશન જોઈએ તો કોઈક વાર વેકેશનમાં કામ …

સ્કૂલોની પરીક્ષાઓ હમણાં જ પતી . પણ મોબાઈલ બાળપણ પણ ખાઈ ગયો છે . હવે દરેક શહેરી મોમ સુપર મોમ થઈ ગઈ છે . બાળકને બીઝી રાખવાની અને રહેવાની બીજી શરત મોબાઈલ નો ઉપયોગ .

આજે દસેક મિનિટ કામ માટે પગપાળા બહાર જવાનું થયું . બપોરે તો આગનાં તાર થી મઢેલી સાડી પહેરેલી . દઝાઈ એ આગ . ઉનાળા નો એ પહેલો સ્પર્શ સીધેસીધો .

સડકોને સુની જોવી એ પણ એક લહાવો છે . પણ કેટલાય વર્ષો થી અનુભવ્યું છે કે જેટલા વિકલ્પો વધતા જાય છે તેટલું જીવન સરળ નથી થતું પણ ગૂંચવાઈ ગયું છે . એકે એક વાસ્તુના5 ઢગલાબંધ વિકલ્પ અને સસ્તાથી મોંઘા સુધી .

બસ પહેલો એ વિચાર આવ્યો કે આપણે ખરીદી કરતી વખતે એ વસ્તુ ની જરૂરિયાત ખરેખર છે કે નહીં એમ કેટલી વાર વિચારીએ છીએ . અને સસ્તી મળતી હોય ત્યારે મોંઘી લેવામાં કયો તર્ક કામ કરે છે??? કદાચ આપણા ખરીદીથી માંડી ને બધા નિર્ણયો માં બીજા લોકો આપણાં કરતા વધારે નિર્ણાયક બને છે .

બાળકોને વેકેશનનો સાચો અર્થ કદી સમજવા જ નથી દીધો આ પારકી નિર્ણયકતાએ . અમારી આસપાસ રહેતા બપોરને શોરગુલથી ભરી મૂકતા પેલા ભૂલકાઓ હવે 10 માં ધોરણમાં આવશે . હજી 9માં ધોરણમાં વાર્ષિક પરીક્ષા નહોતી પતી એ પહેલાં તો એમની મમ્મીશ્રીઓ હવે તો એમના દીકરા કે દીકરી 10માં ધોરણમાં આવશે એટલે અઠવાડિયામાં તો કલાસ શરૂ ના રટણ કરતા હતા .એકાદ જણે તો મોંઘીદાટ

Concept સ્કૂલ માં એડમિશન 6 મહિના અગાઉ થી લઈ લીધું છે ….

આપણે આપણી ભાવિ પેઢીને ક્યાં લઈ જઈ રહ્યા છે અને એમનું કયું ભવિષ્ય બનાવી રહ્યા છે એ તો ભવિષ્ય જ કહેશે .

આજનો દઝાડતો ઉનાળો પણ એવા માં બાપની દુનિયાને ભેટ છે જેમણે સમય બચાવવાના ઓઠા હેઠળ પોતાના પાલ્ય ને વધારે ટકા લાવવા માટે પહેલી સ્કૂટી ની લાંચ આપેલી અને એ રિવાજે બેફામ ગતિએ દ્વિચક્રી વાહનો ની નવી પેઢી થી ઉભરાતી સડકો જોવામાં આવે છે . સાયકલ હવે શોખ બની ગયી છે અને એ પણ જૂજ લોકો માટે .

તમારા બાળકોને ટકા , ટ્યુશન અને સમય બચાવવાના માટે બાઈકના મોહમાં અકાળે ગુમાવી ના બેસતાં . અહીં અર્થ મૃત્યુનો નથી .બાળક તેજ ગતિએ સાચા જીવનથી દૂર થઈ રહ્યું છે એ છે ……

હવે કોઈ બીજો વિચાર પણ ..

આવતા અંકમાં …

ચાલો ફરી એક વાર …

લગભગ ઘણા સમય થી લખવાનું બંધ છે .જીવન , જીવનના તથ્યો અને સત્યો સમજવાની કોશિશ કરતી હતી .

અનુમાન, કલ્પના , બનાવેલ નકશો અને પ્લાન કરતા હકીકત તદ્દન જુદી જ હોય છે અને સ્વીકાર પણ બહુ મુશ્કેલ . આ મુશ્કેલ આપણા માટે એટલે હોય છે કે આપણે આપણા વિચારથી ભિન્ન હકીકતોને સ્વીકારવાની ટેવ પાડી નથી .

કોણ ક્યાં કઈ રીતે મળે અને એના એ જ લોકો બીજી રીતે સમજાય ત્યારે ક્યારેક એ વિરોધાભાસ ઘણો ગંભીર હોય ત્યારે રમૂજ પડાવી જાય અને આપણને આપણી જાત પર પણ આશ્ચર્ય થાય ત્યારે મજા પડી જાય .

હું જિંદગીને મળી એ જ અનુભવો સાથે ફરી મળીએ આગળની પોસ્ટ માં ….

મારો વુમન્સ ડે મારી રીતે ….

હું એક સ્ત્રી . હું ના પાડવા માંગુ છું એ તમામ વાતો માટે જે મને પસંદ ન હોય તોય કર્તવ્ય કહી ને મારી પાસે કરાવવાની સંબંધો ની રૂએ નૈતિકતા ની દુહાઈ દઈને ફરજ પડાય છે.
હું મહાન બનવા નથી માંગતી . હું વહાલનો દરિયો પણ નથી . હું બલિદાનની ગંગોત્રી પણ નથી બનવા માંગતી . હું માત્ર સ્ત્રી બનવા માંગુ છું અને મહાનતા ના ઓઠા હેઠળ વિવિધ સંબંધો ના નેજા હેઠળ મારુ શોષણ અટકાવવા માંગુ છું .
મારે પુરુષ સમોવડી નથી થવું કારણકે હું તો એનાથી બહેતર છું જ . મેં પુરુષને જન્મ આપ્યો છે . એને પ્રેમ આપ્યો છે . એની ઈચ્છાઓને મને કમને માની છે . પણ હવે હું ઈચ્છા રાખું છું કે :
માં અને પપ્પા ઘરનું કામ સાથે કરે . પપ્પા ટી વી જુએ અને મમ્મી રસોઈ અને ઘરકામ કરે એવું નહિ ચાલે . અમને ભાઈ બહેનને ઘરના બધા કામ એકસાથે શીખવાડાય . છોકરી અને છોકરા તરીકે નહીં .
મને ભાઈ માટે કશું જતું કરવાનું કહેવામાં ના આવે .
પણ એક મિનિટ વિચારો કે જે વ્યક્તિ ઘર છોડીને સદંતર નવા લોકોમાં જઈને વસતી હોય એને તમારા માનસિક સાથની જરૂર હંમેશા ઘર માં રહેતા વ્યક્તિ કરતા વધારે હોય છે .એને સંસ્કારોની ચૂંદડી ઓઢાડી કહી દેવામાં આવે કે એ ઘરમાંથી હવે તારી અર્થી જ નીકળે તો એનું પોતાનું કોણ ???
મારા વ્હાલા જે દિવસે વિદાય થતી દીકરીને એમ કહેવાશે કે આ ઘર હજુ તારું જ છે અને રહેશે . બેટા, જુલ્મો ના સહેતી પણ અમારી પાસે આવતી રહેજે … કસમ થી કહું છું કે મરદો પત્ની પર જુલમ કરતા વિચાર કરે. એવા પુરુષને બીજો બાપ દીકરી ના આપે તો સ્ત્રીનું સન્માન કરવું જ પડે .
દીકરીના ઘરનું પાણી ન પીવાય એમ ન કહો પણ ભાઈ ભાભી જો ઘરડા ઘર પહોંચાડે તો એને બદલે દીકરીના ઘેર રહેવામાં કોઈ પાપ નથી એમ માનો .
દીકરીને ફક્ત પગભર ના કરો પણ એને પોતાના સ્વાભિમાનની રક્ષા કરતા શીખવો .
મા પોતાના દરેક દીકરાને સ્ત્રી તરફ સન્માનથી જોતા શીખવાડે નાનપણથી તો જ કદાચ સ્ત્રી પર બળાત્કાર ઓછાં થાય એ શક્ય બનશે .
જમાનો બદલાયો છે . માતૃત્વથી જ પૂર્ણ સ્ત્રી થવાય પણ એ માટે એકલી રહેતી સ્ત્રી પણ અનાથ બાળકને દત્તક લઈ શકે ને ??
દીકરીના લગ્નમાં દેવું કરીને દેખાડો કરવાને બદલે એના નામની ફિક્સ ડિપોઝીટ મૂકી દો . એને કામ આવશે .
છેલ્લે કહીશ કે જે વસ્તુઓ વિના મૂલ્યે મળે છે એ જ અમૂલ્ય હોય છે પણ એની કદર કરવાનું આપણે શીખ્યા જ નથી. એ હવા હોય, પાણી હોય કે એક સ્ત્રીની આજીવન મમતા હોય .
તમારું જીવન સેટ કરનારી ના જીવનને કેવી રીતે અપસેટ કરી દેવાય છે એ વિચારવાની તક આ વુમન્સ ડે બધાને આપે છે . પુરુષો આજે સ્ત્રીના જોક્સ ફોરવર્ડ કરતી વખતે આ જરૂર વિચારજો કે તમારી પત્ની તમારા પર કેટલા જોક મોકલી શકે ??? પણ એ નહિ થાય . એની મહાનતાના ગુણગાન ગાઈને એને માતા , બહેન , પત્ની ના રૂપાળા સંબંધો માં એની પવિત્ર ફરજો બજાવવામાં થી સમય જ ક્યાં આપ્યો છે કોઈએ ???
સૌથી કપરી ફરજ એક મકાન ને ઘર બનાવવાની હોય છે .એ બનાવવામાં બધી વસ્તુઓમાં ખર્ચ રૂપિયામાં થાય છે એટલે એ સચવાય છે એના તૂટવા પર રીપેરીંગ પણ થાય છે .દુઃખ પણ થાય છે . પણ એ ઘર બનાવતી વખતે એ સ્ત્રી પોતાના લોહી સાથે હૃદય નો મજબૂત સિમેન્ટ લગાડીને એને ઉભું કરે છે એનું ડગલે ને પગલે દિલ તૂટે ત્યારે કેમ કશું જ અનુભવાતું નથી ???
એટલે મારે એવી સ્ત્રી માંથી પાછલી જિંદગી મારી રીતે માત્ર હું બનીને જીવવી છે . So leave me alone from your never ending commands .
આ મારો વુમન્સ ડે મારી રીતે ….
પણ ….