સફર …..


સફર …..
સફર એક સતત ચાલ્યા કરતો શબ્દ છે .એને અલ્પવિરામ હોય છે અને પૂર્ણવિરામ પણ ..પણ જ્યાં પૂર્ણવિરામ આવે ત્યાં સફર થંભી જાય છે ક્યારેક ક્ષણિક ક્યારેક હમેશા માટે ..સફરની બે પૂર્વશરતો છે :૧. એનો એક હેતુ હોય છે ..અને ૨. એક સ્થળ હોય છે જ્યાં પહોંચવાનું હોય છે ..ગંતવ્ય સ્થળ …
આમાં ક્યારેક તમારી સાથે એક કે વધારે લોકો હોય છે કે ક્યારેક એકલા પણ હોવ !! આજે ભૌગોલિક સફરની વાત કરવી નથી પણ આ થોડી જુદી સફર છે .આ સફરની શરૂઆત જન્મથી થાય છે અને મૃત્યુ સુધીની હોય છે …..અહીં અંતિમ સ્થળે પહોંચવાની કોઈ ઉતાવળ નથી હોતી …અહીં કોઈ શોર્ટ કટ પણ નથી હોતો …એક પળ,એક મિનીટ એક કલાક એક દિવસ એક અઠવાડિયું એક મહિનો એક વર્ષ કરતા કરતા એ પસાર કરવી પડે છે ….
આપણને જ્યાં અંતિમે પહોંચવાનું હોય છે એમાં કોઈ રસ નથી …હમેશા એક ડર આપણી સાથે હોય છે …અને સૌથી મોટી વાત છે કે આપણી જિંદગી જેને આપણે એક અમુલ્ય જણસ માનીએ છીએ એનો કોઈ નિર્ધારિત હેતુ નથી જ હોતો ….આપણે એ નક્કી કરતા જ નથી …અહીં આપને એક પ્રશ્નકે દલીલ થવી સ્વાભાવિક છે કે આપણું જીવન જે કૈક આપણે કરીએ એ હેતુસર હોય છે …સફળતા મેળવીએ , ખુબ વિદ્યા મેળવીએ ,દેશદેશાવર ફરીએ ,મોટું કે નાનું નામ કરીએ ..કુટુંબ રચીએ …વગેરે જે આપણે બધા કરીએ જ છીએ …પણ બહુ મોટા મહાનુભાવો જે કરી ગયા એ કરી શકતા નથી ..કેમકે આપણે આપણો જન્મ કોઈ હેતુથી થયો છે એ ક્યારેય વિચારતા જ નથી …અને બહુ સચ્ચાઈથી કબુલ કરું છું હું કે મેં પણ ક્યારેય આ વિષે વિચાર્યું નથી ….પણ જે રીતે હું જીવનની ગહેરાઈ સમજવાનો પ્રયત્ન કરું છું ત્યારે સવાલ આવે છે મનમાં કે શું આ બધા માટે જ મારો જન્મ થયો છે ??? મારું જીવન કોઈ એક જીવનમાં અજવાળું નહીં પાથરી શકે ???
અને આ જીવનના સફરમાં બે સ્થળો વચ્ચે જે અંતર કપાય છે એને જીવવું એ જીવન છે એ આપણે બધા ભૂલતા હોઈએ છીએ …જો વિમાનથી પહોંચી શકાય તો સ્ટીમર નહીં લઈએ અને ટ્રેનની સફર ટાળીશું ,બસ તો જો કોઈ વિકલ્પ ના હોય ત્યારે જ પસંદ કરીશું અને પગપાળા …હવે એકવીસમી સદી છે ….
ઘણા લોકો સાયકલ લઈને દુનિયા ખુંદવા નીકળે છે : એમનો હેતુ કૈક સાહસ કરવા સાથે દુનિયાને નજીક થી જોવાનો માણવાનો અને અનુભવવાનો હોય છે ….હા આ લોકોના જીવનમાં એક નક્કર હેતુ છે …એક બાપ પોતાના કુટુંબના ભરણપોષણ ,માં સારા ઉછેર માટે તત્પર હોય છે પણ ક્યારેક આ બધા ઉપર વિચારવાનું શરુ કરીશું તો ચોક્કસ એક હેતુ મળી આવશે ….
મને એક સવાલ થયો છે તો એના પર એક માનસિક સફરને અંતે એક હેતુ તો ચોક્કસ મળશે …એની દુનિયા નોંધ લે કે ના લે એ જરૂરી નથી પણ જયારે મૃત્યુ સાથે મુલાકાત થાય ત્યારે મને એક સંતોષ હોય કે જીવનની સફર સફળ થઇ …સફળતા મળે કે ના મળે પણ પ્રયત્ન તો કર્યો ને અનુભવ તો લીધો ને એ લાગણી મહત્વની છે ….આજે બહુ ઊંડી વાત છે ..કદાચ દરેક વખતે એક નવો અર્થ નીકળવાની શક્યતા છે …..
એક સુંદર સુવિચાર વાંચેલો તે અત્રે પ્રસ્તુત છે :
જિંદગીનું સૌથી લાંબુ અંતર એક મન થી બીજા મન સુધી પહોંચવાનું છે અને એમાં સૌથી વધારે સમય લાગે છે ….

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s